Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

negatyw wspomnień

ewan_mcteagle
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ewan_mcteagle

ewan_mcteagle

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Było coś, jak mocna kawa
w tych rozstaniach, powrotach, pociągach tu
i stamtąd. Pięć lat co dzień, co noc, coraz bardziej
dzika ziemia, ciche słowa, które sam wybrałem.
Tylko myśli wciąż ciekawe czy podobałyby się nam
te same kobiety? Ulice miękkie po śnieżycy, obce
po roztopach tak, że mysz po nich nie przemknie.

Nigdy filmy wspólne do pierwszej reklamy.
Pierwsze 10 minut; mniejsza głębia ostrości
i wiem, że nastrój przepadnie. Gdy odchodzi
stary magnetowid, telewizor oraz podłoga
w moim pokoju wyszczerbiona dla myśli.
To były czasy lodów bambino i oranżady
za drobne z twojej kieszeni.

wypłosz pospolity

wypłosz pospolity

Opublikowano
Opublikowano

generalnie mnie pasuje poza drobnostkami.
można by wyrzucić to: 'Tylko myśli wciąż ciekawe' i w 2 strofie dość nieporadne zdanie:
'Gdy odchodzi
stary magnetowid, telewizor oraz podłoga
w moim pokoju wyszczerbiona dla myśli.'

ale sam zdecyduj, ja sie nie znam ;)
pozdr
w.p.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      ludzkie sprawy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Piękne i bardzo prawdziwe. Oczy to chyba jedyny język na świecie, który nie potrzebuje tłumacza.
    • Berenika97
      zachodnia wyspa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Poruszający wiersz. „Czas przejść do wieczności" - to mnie zatrzymało, podobnie karabin z patyków - dziecięcy gest, ale w kontekście bólu staje się czymś więcej niż zabawą. „Przecież zdarzają się cuda" brzmi jak modlitwa kogoś, kto już mało w nią wierzy.
    • LessLove
      Północna strona drzewa

      Przez LessLove · Opublikowano

      @aniat. To tak jak ja. Czuję atawistyczną bliskość z nimi. Kiedyś współczułem im, że nie mogą się przemieszczać, jak My. Ale później zrozumiałem, że są całością, odczuwają i są współobecne (drzewa) w każdym lesie i drzewie - to może My powinniśmy im zazdrościć :-) Jako "ogrodnik z przymusu" (mieszczuch z Zagłębia),  tylko ja wśród rodzeństwa odczuwałem radość wśród roślin, więc podjąłem się dbania o sad i las na działce Moje Mamy, u podnóża Łopuszy, "u nas" mówi się "Łopusów" (Beskid Wyspowy) i polubiliśmy się od razu. Drzewa mają u mnie zapewnione "dożywocie", chyba, że obumierają lub łamią się od wiatru. Niektóre gatunki szybciej rosną i się starzeją - brzozy, wierzby, czeremchy. Niektóre rosną tak spontanicznie jak chwasty. Inne rosną powoli i nabierają przyspieszenia z czasem.  Nie sądzisz, że mężczyzna powinien umieć "zabić" :-)
    • Berenika97
      Północna strona drzewa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem.  Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili. 
    • Berenika97
      I to już wiele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @beta_b   To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...