Listy do...

[agnieszka sm]

List I
tak na wszelki wypadek
powiedziałam - do jutra
głupio powracać
stałam pod twym domem
kilka godzin...
teraz zbieram z chodnika
ptasie pióra
jeszcze coś napiszę?
to byłby sierpień
ubiegłego roku...
niestety -
zamiast życzeń
urodzinowych
zapewne stać mnie będzie
na ciszę
włożenie szpilek
i różowej bluzki
i taniec przed lustrem
samotny...
tak na wszelki wypadek
powiedziałam - do jutra


List II
Piszę znowu...Znasz mnie i dostrzeżesz spisaną na kolanie prawdę, tę moją, równoległą do tej, co na recepcie, wprost z biurka psychiatry...Wkłuwam sobie przeżycia, żmudnie i zapamiętale, nieporadnie omijając wszystkie bolesne zrosty... Notatki upstrzone wykrzyknikami są krótkie, szarpane pośpiesznie, jakbym zaznaczała nimi drogę ucieczki. Wybujałe pędy decyzji podchodzą do gardła, wrastają w oczy, więc jestem jeszcze ślepa, po stoczonej ze sobą walce. Po omacku rozpoznaję nowe możliwości. Spokój wydziela swobodną przestrzeń i tlen - chwytam go łapczywie w płuca i dłonie... Pospiesznie chcę skręcić na zakręcie życia i nie zgubić ...ciebie, myśli znów przyłapać na skłonnościach do latania. A przecież wszystko co się złożyło na tą historię było banalne. Ciekawość, wola poznania, wiersze, niecierpliwość każdego spotkania, stanie pod Twoim oknem, taniec bez kroków, palące pożądanie, moje zaczynane od nowa życie...I tak samo banalny jest fakt, że nigdy nie spotkam już kogoś podobnego, a nawet nie chciałabym, żeby ktokolwiek ważył się być do ciebie podobny... Zapewne też zatrzymam się na poziomie zimnych przygód ciała, których nie zapamiętam wcale. Nie znajdę w tym mojej ukochanej poezji, tej gorączki niecierpliwej tęsknoty, byleby znów Cię zobaczyć. Czuć. Kochać. Nic innego poza tą odczuwaną potrzebą, nie będzie tak pokrewne szczęściu...

przez bezsenną noc
nad ranem
zero odpowiedzi
nikt inny nie przegapił
takiej sznsy
a ja nie odnajdę sie
w tym przebarwionym świecie
szczerość porusza sie
poza czasem
to nie ma nic wspólnego
z pulsem pani doktor
siedzę w swoim fotelu
naprzeciw
mierząc kiedy
jestem najbliżej prawdy

List III
Solidny metraż dnia w grubych deszczowych zasłonach- przede mną kawa,jakaś nadzieja -głupia moja nadzieja na trójkąt... Nasza równoległość odbić jest stanem pewnym, niesamowicie mocno doświadczonym.
Cierpieć to trzymać kubek blisko ust i pić-pić świadomie szybkimi łykami,żeby gorący wrzątek boleśnie parzył twoim oddechem, bezmiarem drżącego cienia i światła w pustym powietrzu (zwlekaniem) testuję wytrzymałość materiału jakim jest wola... Doświadczam ciebie tym poczuciem straty... wrócę na nowo, nawet w postaci najnędzniejszych drobnych wysupłanych ze wstydem z kieszeni na jedną, jedyną filiżankę czarnej herbaty,którą znów wypijemy razem. Tymczasem piję za pierwsze zbliżenie ust do ust, w którym zamarły nasze twarze...Za pierwszy trzepot niecierpliwych palców na nagiej szybie późnym wieczorem i to jest ból tylko, tylko mój... Zwichnięty gest pożegnania, które nie powinno się zdarzyć zastąpił wszystkie narzędzia komunikacji i to głupie doprawdy, że tak co dzień od nowa, nieustannie zliczam cię na palcach.

najdroższy...
ciebie nie ma
jedynie się
przydarzasz
błogosławi cię
gorączka ciała
i bezwład kończyn
zemdlałam to nic
potraktujmy to
dwuznacznie
takie sytuacje
to moja specjalność
najdroższy
chcę cię dotknąć
jeszcze tylko raz
nim sztuczki
lekarzy od duszy i ciała
zaprowadzą
mnie na most
i to będzie najlepsze
utrzymanie życia
w ryzach

[Andrzej Gruhn]

Ciekawa kompozycja i wogle intrygujący utwór.Skomplikowany ale to dobrze;)

[UFO]

Jakby nie było powiało banałem, ale biorąc pod uwagę formę, czyli list, jest ok. I w zasadzie formą można też tłumaczyć sentymentalizm i barwnie opisane cierpienie. Tekst mi się podoba, niektóre zdania są wg mnie zbędne, ale generalnie plusowo, a co mi tam;p nie bede robić z siebie zimnej wiedźmy, która żadnego tekstu o uczuciach nie lubi;p tekst dobry i kompozycja na korzyść. Pozdrawiam.

[asher]

Ostatnio to wiele ludzi przeplata tutaj ile wlezie. To bodaj czwarty taki przemiał, jaki widzę w ciągu siedmiu dni. Hybrydziasto się zrobiło, bo ani poety, ani prozaku nie jedzą...
Ale emocje doceniam i wcale z nich nie drwię.