Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wszyscy pili wodę ze źródła
zapomnienia
moczyłem tylko włosy
ja pamiętam

czy zamknę czy otworzę oczy
widzę dziewczynkę spoglądającą
niedziecinnie stale widzę
to ty moja siostra

dziecko o bardzo starym spojrzeniu
starszym niż drzewa nad źródłem

jesteś wodzem gwiazd
- nie zapomniałam braciszku

Opublikowano

chaos, to jest, jak bym to pisał to tak

siostra

starsza niż drzewa
nad źrodłem zapomnienia
wszyscy pili z niego wodę lecz ja
pamiętam

dziecko o bardzo starym spojrzeniu
gdy mówi jestem wodzem gwiazd
- nie zapomniałam
chcę pamiętać braciszku

lecz czy oczy zamknę
czy też oczy otworzę

widzę dziewczynkę spoglądającą niedziecinnie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Stanko!
Już skorzystałam nieco z pomocy e-m-e-ema,
ale wersja zmienia mi nieco sens.
Nie jestem uparta ( jestem),
ale muszę pozostać przy pewnej kncepcji.
Dziękuję.CmokaM.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Rafał!
Być może użyłam oklepanego zwrotu - nie przeczę.
Wiersz jest oparty na autentycznych faktach.
Istnieje żródełko nazwane ''źrodłem zapomnienia''.
Istnieje brat i siostra ,którzy zostali rozdzieleni,
nie pamietają siebie jako dzieci, ale wiedzą wzajemnie o istnieniu.

Dzięki za koment. Radości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...