Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ukołysanie
raz dwa trzy
na wspartym węglem
sennym szkicu

przetarte oczy
zmierzch i świt
chłonące jakby
wosk od-bytu

stopiona w rękach
siostra świeca
otarta singla
snem fantazji

i film zerwany
gdy się przetarł
onanizm świętej
wyobraźni

nad morzem własnym
ja i ty spocone kręgi
niemijane

a czas nieważny milknie i
spowalnia wolą
nieskończonej

i nadal krzyczysz chwilo trwaj
wspomnienie ciągłe przerywania
jedynie oddech lekki daj
nie przerywając swego trwania

i jeszcze jeden jeszcze raz
nucone pieśnią buławnika
co w ten nieważny wtedy czas
się budzi we mnie i zanika

Opublikowano

Nie pamiętam dokładnie jak napisałam?

wiersz ciekawy ale;

Ukołysać singla,
raz,dwa,trarzy,
snem fantazji
przy zerwanym filmie
jest ,bardzo trudne.

wiem ,że teraz tak nie wyszło jak za 1szym razem,
Myślę ,że teraz nie skasują:)

Opublikowano

oj,Krzysztofie szybko odpowiedziałeś!
ale jest mi to dziwne?Dlaczego 1szy komentarz został usunięty?
A miałam Cię za poczciwego człowieka,rtylko z problemami,sorry
ale tak wnioskuję już od jakiegoś czasu.Sorry mogę sie mylić,ale tak Cię odbieram.
Życzę serdeczności i pozdrawiam milutko

Opublikowano

każdy ocenia tak jak kogoś widzi,
a Czy tu nie ma nimfomanów?,
że nieraz nie wiedzą o czym piszą,
a stwarzają pozory?

Mówią ,że najlepszą matką
jest przypuśćmy
siostra zakonna,
a najmilszą chwila poranka,
browar i marihuanka,
albo dwa jabole do śniadanka:)
nawet w łóżku nowa koleżanka:)
a najlepsza dieta to mineta
jak dla glana jest pasta
z dyskomana;)
i na świecie skin w galarecie:)

a najwięcej witaminy
mają czyste dziewczyny


hmmmmm, muszę pomyśleć nad wierszem:)
Pozdrawiam milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wyszłam samotnie w mroczną noc; Młoda krew za morzem przelewana  Przesiąkła skrzydła mojego ducha- Nosiłam swój smutek wyczerpana.   Lecz kiedy w górę uniosłam głowę, Ponad cienie w zimnym śniegu drżące, Zobaczyłam na wschodzie Oriona,   Znajome gwiazdy jak dawniej lśniące.   Przez okna w domu mojego ojca, W zimowe noce bawiąc się snami, Jako dziecko widziałam Oriona Ponad innego miasta światłami.   Mijają lata, sny, mija młodość, Wojny serce świata rozrywają, Wszystko się zmienia, tylko na wschodzie Te piękne gwiazdy niezmiennie trwają.   I Sara: I went out at night alone; The young blood flowing beyond the sea Seemed to have drenched my spirit’s wings— I bore my sorrow heavily.   But when I lifted up my head From shadows shaken on the snow, I saw Orion in the east Burn steadily as long ago.   From windows in my father’s house, Dreaming my dreams on winter nights, I watched Orion as a girl Above another city’s lights.   Years go, dreams go, and youth goes too, The world’s heart breaks beneath its wars, All things are changed, save in the east The faithful beauty of the stars.
    • @Berenika97   mnie też.:)   nawet dzisiaj fragmentów słuchałem.:)))))           @iwonaroma   Iwonko.   przepiękna konstatacja!   w wierszu widać, że Norwegia to dla Ciebie nie tyle miejsce, co wewnętrzny stan duszy.   to jest ta filozoficzna zagadka: po co jechać na fiordy, skoro najważniejszy, idealny, otulony ciepłem wełny 'Fiord Wewnętrzny' nosisz w sobie?   i co najważniejsze – jestes  jego twórcą, cierpliwie wyszywając jego wzory w hafcie hardanger.    cudowny,  ciepły wiersz.    
    • @hania kluseczka   wiem.   ale zabrzmiało jakby Ci był potrzebny  trzepak na dywany.:)   wszystkiego dobrego.:)    
    • @KOBIETA A jak Ci na imię? Widzisz chodzi o to, że oglądałem film Maska Zorro, ale już prawie nic z niego nie pamiętam ;)) Może to faktycznie są okruszki szczerości... sam już tego nie wiem ;)) Gdzieś przy swoim 500 tekście się w tym zgubiłem a tylko tutaj jest już ich chyba 1200 ;))
    • Raz w świecie, gdzie stałość nic już nie znaczy, Kopało kamienie dwoje kopaczy. Pierwszy - rozrzutnik; wzrok ma rozbiegany, Gdzie spojrzy tam ciśnie szpadel posrebrzany. Nim skończy dobędzie kilof ze złota, Bo ciągnie go obok nowa robota. Ledwie zaczął, już biegnie, bo widzi w oddali Miejsce, gdzie nie wbił jeszcze żadnej stali. Drugi w jedno miejsce przychodzi co rano I bije w ziemię łopatą drewnianą, Więc rzecze raz doń rozrzutny kolega: ,,Czemu w miejscu pan siedzi i nic pan nie biega? Czy nie pora się pozbyć tej starej łopaty? Patrz pan jak u mnie arsenał bogaty! A od skarbów się zaraz nie zamkną drzwiczki!" ,,Pan tak zmieniasz i masz pan jedynie kamyczki." Usłyszał rozrzutny i ruszył z powrotem W świeżutkie miejsce ładować młotem. Znów znalazł, radość, tryumfu krzyki I rzuca głaz nowy na inne kamyki, By ruszyć znów szukać ku uciesze wzroku. Drugi zaś nawet nie zrobił kroku, Nie zmienił miejsca, ni łopaciny, Kopał i wykopał. Ten kamień. Jedyny. 06.08.2023
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...