Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

piętaszek krzaczasty
rozmowie przygląda
i wcale więcej nie oznacza
od razu masz siebie
weź sobie orzeszka

papierek nie potrzebny
dziękuję postoję
wystarczy przy uczuciu
reszta bez znaczenia
dwa lata pięknie kojące
czy cztery nogi oberwane
wolimy po swojemu doceniać
że jest i kochać-tylko ile


posłuchania rozumieją
skąd wzięły się papilarne
z minutami smakuje
jak dwa skrzydła witraży

przestrzennie ubarwione
pofałdowaną kreską

na których duch ludzki
unosi się ku kontemplacji
próbując dogonić dzień
przymrużone powieki

wskazują na mnie
takie miejsca
teraz poznaję po części
wtedy zaś poznam tak
jak i zostałem poznany


6.01.08r.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ja tego nie wiem, to czytelnik widzi
albo i nie, co do kursywy to odpowiem
że są to spostrzeżenia i słowa z życia
wzięte, część słów zostalo rzeczywiście
wypowiedzianych ale też dodałam od
siebie, zaspokajając ciekawość
dziękuję Marlett oraz Ewie Kos
za obecność
pozdrawiam ciepło obie z osobna
Opublikowano

jest coś niezwykłego w tym wierszu
łagodność, uduchowienie
poruszający początek ostatniej strofki "wskazują na mnie takie miejsca"

ładnie Piętaszku :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...