Chwilka uniesienia

[Zbyszek_Dwa]

Tam zaczyna się mój a tam Twój, świat.
To sedno, nie ujmujące żadnemu z nas.
Idziemy w tym samym kierunku.
To podstawa istnienia.
Choć każde z nas, ma swój raj.
Naturalność spotkania – nic nie burzy.

Umiemy dziś, zamienić kilka pogodnych słów.
Uskrzydlające, piękne wspomnienia.
A ja chcę dziś, pobyć w Twoim świecie,
Leciutko, poznać historię… Twoją
Jak dzieje… swojego dziecka.
Spotkanie i rozmowa – nic nie burzy

Ty masz pewność - Twój raj, jest tam.
I ja wiem, że mój jest tu a Twój tam - raj.
Nasze rozmowy niczego nie burzą – już nie mogą.
Każde z nas jest sobą – to pewne.
I tak pójdziemy, dawno wytyczoną drogą.
Chwila uniesienia, biciem serca – nić nie burzy.

Ale, to co kiedyś - ciągle bliskie, piękne.
I to, właśnie jest ważne… bardzo!
Historia moja i Twoja
I to, ważne… bardzo!.
Chwilka uniesienia, czystość duszy – nic nie burzy.
Byt to całość, nie rozdział.

[Zbyszek_Dwa]

Nooo gniew to nieee, ale Twój wiersz o dwóch światach sprowokował mnie.
Dzięki za ciełą ocenę.
Pozdrawiam ciepło, Noworocznie.

[Rafał Różewicz]

za dużo Twój, raj raj po co? poza tym zwroty nie trzeba z dużej litery, bo w tekście wyrażony jest już szacunek.

Nie było uniesienia. Pozdrawiam.

[Zbyszek_Dwa]

Rzadko goszczę na stronie, rzadko piszę, nie jestem grafomanem dlatego spróbuję co by tu poprawić. A za wgląd i uwagę dzięki.
Pozdrawiam Noworocznie.

[Marlett]

a po co wielokropki?
zbędne są powtórzenia.
Pozdr.

[Zbyszek_Dwa]

Hmm, pomyślę o tych uwagach i naprawdę dzięki za nie.
Bez wielokropków i powtórzeń jakoś inaczej...
Pozdrawiam Noworocznie