Dla Pociech

[Tomasz Witkowski]

O drzewach to bajka stojących bez ruchu,
Noszących wysoko szumiące swe głowy
Gdy zechcesz posłuchać czymś więcej prócz słuchu
Usłyszysz, być może ich ważne rozmowy

Usłyszysz, być może jak Modrzew się złości,
Że choć mu nie zimno w miesiącu dwunastym
To bardzo się wstydzi tej swojej nagości
Bo igły pogubił jak jakiś liściasty

Być może usłyszeć też będzie Ci dane
Jak Sosna narzeka i pomocy woła,
Że bardzo zmartwiona jest kory swej stanem
I prosi by szybko zawezwać dzięcioła

Gdy wsłuchasz się bardziej usłyszysz, być może
Choć sprawy te można uznać za prywatne
Spory, które toczy z Kasztanowcem Orzech
Czyje to owoce są bardziej przydatne?

Posłuchaj, jak Jawor wciąż Wierzbę pociesza
Po prawdzie, to nerwy mu się chyba kończą
„Płaczesz, boś samotna? Toż przyjaciół rzesza
Nie bierz tak do serca, żeś Wierzbą płaczącą

Usłyszysz, jak Brzoza doradza Dębowi,
Żeby skorygował ten swój przechył w lewo
By jął się prostować, zapobiegł wstydowi
Bo, to nawet koza na pochyłe drzewo

Postaraj się pojąć też Klonu kolory
Popatrz, jak czerwienią wstydliwą się pali
To, za sprawą późnej, jesiennej już pory
Oraz Jarzębiny czerwonych korali

Jeśli zaś usłyszysz tylko echo głuche
Lub głosów usłyszeć szum ci nie pozwala
Oznaczać to może, że źle z twoim słuchem
Albo, że cię drzewa uznały za drwala