Słowo

[Pan Wąski]

Sztylety, miecze, ostrza żelazne,
Ranią ciało, okrutnie kalecząc…lecz…
To ciało - krew krzepnie, ból mija…blizny ledwie widoczne…
Znam broń gorszą…znam broń co cierpienie zadaje miażdżące…
Swój początek w myśli bierze,
Z ust jak pocisk wystrzela…lot świst okrutny rodzi…
Pocisk co nigdy nie chybia, najlepszy strzelec,
Zawsze z doskonałością do celu trafia, zawsze w serce ugodzi,
Dziką rozkoszą rozrywa uczuciem ciało pokryte,
I krew płynie, po policzku kropla za kroplą spływa,
Nie krzepnie… bólu z serca nie zmywa,
Niczym drzazga w aksamitnym niemowlęcia ciele,
Z każdym uderzeniem, kolejne krople krwi wyciska, kolejny ból sieje,
To nie sztylety, nie miecze….
To nie broń, którą człowieka człowiek zabije…
To słowo…co duszy mordercą bywa,
Gdy bliski sercu człowiek, broni tej używa…