księżyc opowiada Wstrentnemu

Wstrentny · 28 Listopada 2007

moją miłość dotykają inni
odgarniają rozsypane gałązki z czoła scałowując poranne mgiełki
a ona gibka brzoza drży listkami w powiewie ciepłego wiatru
na pewno jest wtedy szczęśliwa i zapomina na chwilę o samotności pnia

o burzach i huraganach które spadną kiedyś

cieszy mnie jej radość więc przynoszę ukochanej kolorowe muchomory
nocą głęboką rozstawiam dookoła w mozaice miłosnych kropek
patrzę ścieląc srebrny blask jak śni
podsłuchuję krążące sennie soki o słonecznych miłościach

nigdy nie odnalazłem w nich siebie
z tej rozpaczy niknę obolały i okrywam twarz chmurnymi nastrojami
lecz zaraz po raz ostatni oplatam ją spojrzeniem i...
przecież to niemożliwe!

ta biel aż niewinna w delikatności zieloniutkich listków - nie nie nie!
coś mi się pomyliło
to zazdrość ciemnej strony duszy snuje myśli krzywdzące!
i pęcznieje we mnie słońce przepłniam się tym samym blaskiem
który tak kocha

moją miłość przywitają o świcie kapelusze najwspanialszych borowików
od tajemniczego wielbiciela zrośnięte trzykrotnym

przepraszam
przepraszam
przepraszam

zaszumi zdumiona niezwykłością
i nawet nie pomyśli o mnie wyciągając
gałązki ku słońcu

Judyt · 28 Listopada 2007

"na pewno jest wtedy szczęśliwa i zapomina na chwilę o samotności pnia

o burzach i huraganach które spadną

cieszy mnie jej radość więc przynoszę ukochanej kolorowe muchomory
nocą głęboką rozstawiam dookoła w mozaice miłosnych kropek
patrzę ścieląc srebrny blask jak śni
podsłuchuję krążące sennie soki o słonecznych "

Wstrentny!
tak kolorowo wyczekująco
choć puenta dogania listkami
i wcale się nie żegna choć gdzieś
ukryte pa
pochwyć dłoń podsłuchać co robi
jest coś
pozdrawiam ciepło

Wstrentny · 28 Listopada 2007