Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

[Szkocja]

*
ach! Szkocjo zielona
dywanem ku morzu schodzisz
ścielesz mi się wrzosem
i kamieniem

[pal licho formę!]

*
mgły nad wzgórzami
pałeczki rdzawych wrzosów
stoją w mleku

[Za Talarkiem...]

*
sczerniałe brzegi -
spokojnie ustępują
wody odpływu

*
zamglona droga
kroczą ku morzu
rzędy wieżowców

[Edynburg]


A to Szkocja właśnie...

Opublikowano

Jeśli widziałaś Szkocję...zazdroszczę Ci.

Kraj wojowniczych Piktów ,których nawet Rzymianie się bali.
Kraj Wilhelma Wallaca'a i Roberta Bruce'a -pogromców Angli
Kraj dziedzictwa Templariuszy i ich skarbów.
Waiczący setki lat o niepodległość...jak Polska.

NIgdy nie byłem ale...muszę!!!

Historyk--z "zamiłowania"---JA

Ujęłaś mnie..Paaaaaaaaa.

Opublikowano

Dziekuje Wam bardzo za odwiedziny i dobre slowo.

Rzeczywiscie bylam w Szkocji, widzialam ja nawet ze smiglowca,
i stamtad ciesniny wygladaly slicznie. Mialam szczescie ogladac ja przez pare dni
i byly to dni bardzo sloneczne, wiec jak mnie zapewniali Szkoci,
ich limit na caly rok, zostal wyczerpany wlasnie podczas mojej wizyty ;o)
a ja chyba nie widzialam typowej pogody.

Ale byly tez pochmurne poranki i smetne wzgorza, wiec zastanawiam sie
czy ta Szkocja czasem nie jest troche przereklamowana.
Zwlaszcza, ze plaze byly czarne jak smola, zbutwiale, i zawilgocone
od daleko cofajacej sie wody odplywu. Gdzie im do naszych? :o)

Zobaczyc jednak na pewno warto. Tam piekno jest w tym co niezauwazalne
na pierwszy rzut oka... jakas tajemnicza ta kraina.


Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...