Ojciec

[swan]

Ojciec nie nosił
czarnej teczki
nie potrząsał garścią kluczy

Nie marszczył złowrogo czoła
nie unosił zdumionych powiek
kiedy mu oznajmiłam
że zostanie dziadkiem.

Wieczorami nie snuł opowieści
o honorze, bitwie, poświęceniu
ale
śpiewał rosyjskie ballady
zapomniane przez system i ludzi
nikt ich nie słuchał

czasami z kieliszkiem wódki
kłócił się o miejsce w życiu
albo płakał,
bo serce miał za małe na świat

był mimozowy

ze spojrzeniem filmowego amanta
i sylwetka młokosa
w wieku pokwitania
wyglądał cudownie tandetnie

wstawał ze słońcem
kładł się z kurami
zasypiając wszelkie niepokoje dnia

i zawsze miał czas powiedzieć:
„życie jest piękne”

Któregoś dnia posmutniał
spotkał swój czas
zrozumiał,
że tylko świat wieczny jest.

Płakał parkowi i słońcu i ptakom
A życie było takie piękne…

Zostały dźwięki Batumi
i harmonista mi gra
w wiśniowym sadzie
kiedy spotykam się z ojcem
po kryjomu
czasami przelatuje mi ptakiem
zapachnie bryzą
albo wyrywa z nocy uśpionej
krzyczy z fotografii:
„życie jest piękne”

[mielau]

Podoba mi się:

"Któregoś dnia posmutniał
spotkał swój czas
zrozumiał,
że tylko świat wieczny jest.

Płakał parkowi i słońcu i ptakom..."

Wzruszające wspomnienie... Szczere do bólu, ciepłe, dojrzałe

[Waldemar Talar]

wzruszający wiersz -ballada.
gratuluje i plus duży zostawiam.
bym zapomniał; zabieram do ulubionych.
pozdrawiam Waldemar

[swan]

wiersz dla mnie bardzo wazny, tym milsza mi przychylność i zapraszam do odwiedzenia, może coś jeszcze ujmie. Pozdrawiam

[atom]

zabrakło mi słów...pięknie