Przemijalność

[Martyna Anna P.]

Kiedyś zabiorę Cię na łąkę,
skąpaną we wschodzącym słońcu.
Jej zielone łono będzie mokre
od porannej rosy,
twoje ramiona oplotą mnie ciasno
jak boa swoją ofiarę
i będziemy tak trwać,
zanurzeni w sobie bez pamięci
i drzewa będą nam szumieć stare pieśni,
których nikt nie pamięta
i zabłądzimy w nagości,
a trawa będzie cicho piszczeć
jak cykada o zmierzchu,
a stokrotki i mlecze zwiną swe płatki ze
wstydu.

Słońce dla nas zgaśnie
i przyjdzie księżyc,niejasny,
a potem będzie mrok
i majaczące wierzby jak płaczki,
oddadzą pokłon potędze miłości.

Zabiorę Cię kiedyś na tę łąkę,
nocą,
a trawa będzie szara i sucha,
drzewa zapomną stare pieśni
i dwa białe szkielety
zabłysną w fosforyzującym świetle księżyca.

[Pan poeta]

oczytalnia - poważnie, i proszę nie spekulować, a jeśli pani nie wierzy, polecam nieszuflada.pl. tam pani wszystko wyjaśnią)ahijo

[Martyna Anna P.]

wiem wiem dobra poddaję się to wszystko kicz.Nie mam pojęcia o konstruowaniu wierszy więc bardzo dziękuję za ten odnośnik, na pewno się z nim zapoznam.I wiesz pan co, panie Poeto fajne masz te wiersze...ja tak sobie zawsze marzyłam żeby pisać, ale chyba za cienka w te klocki jestem...:( Dzięki.Pozdrawiam
Martyna Anna czy jak mi tam

[Pan poeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ojj, dziewczyno nie ironią, tylko pewną postawą Anny odpowiadamy, bo ta ironia i tak niczego nie owocnie, oczytalnia.pozdr

niestety, nie ma pani zielonego pojęcia co zawierają środki użyte w moich tworach,