Artysto!

[oficer]

„Artysto!”

Artysto drogi, często przezroczysty,
krew Twoja płynie, puszczona przez nich.
Cichutko rynsztokiem zmieszana z błotem i…
łzami co roniłeś nocą pisząc.

Pisząc z dala, samotnie,
Pisząc tuszem czerwonym zmieszanym z bielą myśli,
Pisząc włosiem nurzanym w kolorach,
Pisząc nut czernią,
Wreszcie pisząc łzami co z rzek krain obcych w Wisłę wpadają…

Stoją pomniki zapomniane, kamień co już tylko deszczem płacze,
gdzieś w liściach pływają, zadumy jesiennej.
Doglądane czasem, ludzi bielą opruszonych,
w zamyśleniu stojąc, słowa strof kolejnych w myśli odtwarzając.

Ich zwoje papieru już starego, nie spłyną gdzieś,
kanałem, ściekiem rdzawym fali nowej…
Duszącej siwe wersy , słabe zatrute powietrzem.
Powstaną z popiołu białego, przemówią posągi…

[allena]

przydługie jak dla mnie - można troszeczkę przyciąć(?):) A.

[pathe]

nie lubię takiej poezji.może jest dibre może złe warsztat nie moja specjalność;)

[Waldemar Talar]

Stoją pomniki zapomniane, kamień co już tylko deszczem płacze,
gdzieś w liściach pływają, zadumy jesiennej.
Doglądane czasem, ludzi bielą oprószonych,
w zamyśleniu stojąc, słowa strof kolejnych w myśli odtwarzając.

ten fragment najbardziej.
pozdrawiam Waldemar

[fr ashka]

mnie zniechęca patetyzm, nie przeczytałam całego, więc właściwie bez komentarza.

pozdrawiam, frrr ;)