Olśnienie

[Mirek S.]

Olśniła ziemia cała
Blaskiem słońca pokryta.
Jesienne liście,
Spływająca poń poranna rosa.
Dotykiem dłoni chłód przenika.
Zroszona kroplą rosy.
Dotyk twarzy.
Przenikającego chłodu jesieni.
Rozjaśniały promyk słońca.
Zatopiony w jej licach.
Olśniona twarz pokryta
Promieniami jego blasku
Chłodu i kropli rosy.
Lśnienie piękna
Wstający dzień
Przechodząca olśnieniem.

[Pan poeta]

i po co takie bezdety na kilonie pisać, i po co rety!

[Margaret Floral]

Co chwila powtarzają się niektóre cząstki.
Mnie to razi.
I jakoś nie potrafię odkryć wnętrza tego wiersza.
Ale może to wynika ze zmęczenia.

Pozdrawiam