Pragnienie poety

[Henryk_Jakowiec]

Pragnienie poety
Choć dzień ponury, jesienny, słotny
poeta nie chce być dziś markotny
więc w swoje wiersze on słońce wplata
żeby cię ogrzać wspomnieniem lata.

On strofy wiersza tęczą przystraja,
on cię zapachem róży upaja
i z kwiatów tworzy piękne wachlarze
które wraz z wierszem daje ci w darze.

Chce byś czytając była szczęśliwa
więc komplementów nieraz dobywa
a o twych wadach choć masz je przecie
wie, że nie wolno pisać poecie.

Za to wychwala twe cudne wdzięki
licząc, że może w formie podzięki
gdy wiersz zaszumi w głowie jak wino
ty go pokochasz za to dziewczyno.

[Henryk_Jakowiec]

Lecz gdy poeta jest po połówce
i ledwo trzyma w swej dłoni pióro
inaczej patrzy na tą dziewczynę
albowiem widzi ten świat ponuro.

Wtedy to właśnie wszystkie jej wady
chyba po złości na wierzch wywleka
bo widząc dziewczę w krzywym zwierciadle
uroda jej go już nie urzeka.

[Henryk_Jakowiec]

I to się może zdarzyć poecie
bo kiedy często w pijanym zwidzie
miast kroczyć prostą, szeroką drogą
pijak na skróty przeważnie idzie.

Idzie przez pola, idzie przez lasy
a wszyscy wiedzą o tym, że jeszcze
są takie miejsca wciąż niezbadane
a na nich miny, miny złowieszcze.

A piany idzie ślepo przed siebie
i kiedy wlezie na taką minę
nie będzie więcej już takich wierszy
co szkalowały ową dziewczynę.