Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Drogami,różnym czasem, przestrzenią, szły
Parki ich żywot plotły, nici przędły z losu mgły
Pegaz przebiegał szlaki, skrząc iskrami myśli
Ludzie mijali, patrzyli, wracali tam skąd przyszli
Niebo omiatały, czekając, na gwiazd podpowiedź
Bereniki warkocz czesały, licząc, na jej spowiedź
Nocą zrzucały swe powłoki, tułaczką nie marnując
Promieniami okryte, do jazdy księżyc wynajmując
Erato z Euterpe, bezszelestnie ku sobie potoczyły
Ścieżki życia splątały, czas i przestrzeń zmąciły
Niebo z rozkazu Hery i Zeusa, lazurem się rozwarło
Góry pokryło zieloną szatą, tęsknotę, jakby zatarło
Pozostał kolec czasoprzestrzeni, przebytych dróg
Czy cierń ten może usunąć, jakiś nieznany bóg

Opublikowano

!
dobra mistrzu, ledwo co wstałem...
ech, stylistycznie to brzydko wygląda, z tego wiersza wyszedł taki szary duży blok, wiem, że w środku może być ciekawie, ale ściany zniechęcają do wejścia...

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA Wybawiona, a że skutki uboczne? Przecież byłaś świadoma, że mogą być. W pracy się zregenerujesz, w pracy raczej tańcować nie będziesz.
    • Przeciąganie liny między ziemią a niebem.  Dziękuję za zainteresowanie, pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No właśnie! I tu mamy problem. Bo strach niekoniecznie musi być najlepszym doradcą. A do budowy trwałego pokoju są potrzebni ludzie, którzy mają odwagę, żeby zmieniać stosunki społeczno-polityczno-ekonomiczne na bardziej sprawiedliwe. 
    • @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję, że tak pięknie odpowiedziałeś na mój wiersz. To, że ktoś wczytał się w moje słowa o gniewie i nieśmiałości, i odpowiedział myślą o zakopaniu gniewu i promieniowaniu ciepłem... To więcej niż wiersz. To dar nadziei.   Gdy gniew mój stał się domowym zwierzęciem, Ty pokazałeś, jak uśpić go w ziemi. Gdzie ja widziałam świat pod zaklęciem, Ty dałeś wiarę, że ludzie się zmienią. Moje CV pisane goryczą i lękiem, Przeczytałeś z głębokim zrozumieniem. Odpowiedziałeś mi jasnym dźwiękiem, Krusząc me każde wewnętrzne więzienie. Zaryglowałam drzwi przed marzeniami, Chroniąc je lękiem przed każdą pogodą. Lecz Ty, wędrując między słowami, Wskazałeś dróg zapomnianych urodę. Gdzie nieśmiałość odwagę więziła w klatce, Twoje słowa jak klucz mi podajesz. Dziękuję Ci za to krótkie spotkanie - To most, na którym serca się znają. Bo nie potrzeba nam referencji W sztywnych papierach czy cudzych słowach. Wystarczy ufać czystej intencji, Co w ludzkim sercu bezpiecznie się chowa.
    • @Poezja to życie świat nigdy nie jedt czarno-biały, lecz ma wszystkie odcienie w sobie. Im szybciej człowiek się tego nauczy tym lepiej dls niego...Poza tym czarno- biały świat byłby niebywale nudny :) Wiersz zaciekawił tematyką. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...