Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Odszedł

monyczka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

monyczka

monyczka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

On odszedł.
Odszedł, bo nie chciał mnie okłamywać.
Odszedł, bo chciał abym była szczęśliwa,
Odszedł, bo mnie kochał.
Odchodząc prosił abym nie płakała.
Spakował swoje rzeczy,
pocałował mnie w policzek
i wyszedł nie oglądając się.
A ja?
A ja czuję się okłamana,
A ja czuję się nieszczęśliwa,
A ja nadal go kocham.

Nie płaczę.
Zabrakło już łez.
Czuję tylko rozdzierający ból.
Czuję, że moje serce On wyrwał i podeptał.
A teraz ono, leżąc w błocie
Umiera z cierpienia, tęsknoty, żalu.

Nie oddycham...
Czym mam oddychać,
skoro moje powietrze odeszło?
O czym mam marzyć,
skoro moje marzenia to on?
Dla kogo mam żyć,
skoro mym życiem był On?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • A.Between
      Upijanie rozsądku

      Przez A.Between · Opublikowano

      Kręcę łyżeczką w kawie bez cukru. Powoli rodzi się wir. Czekam, aż coś wyjaśni.   Upijam rozsądek. Obraz sprzed lat wraca i lekko przestawia świat.   Burza włosów. Głośny śmiech. Ktoś, kto wierzył że im dalej — tym doskonalej.   A my?   Patrzymy w wir, jakby znał odpowiedź.   Szczęśliwi ludzie.
    • Stukacz
      Filozofia słów prostych

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do czegoś, czego nie nazwałbym piosenką:     Ćwierć – rym do słowa, Które nawet wypowiedzieć strach – Połowy połowa. I pyk, trach.   A strach – tylko mędrzec, albo głupiec Przed nią nie odczuwa. A czy nad nami czuwa? Czy da radę uciec?   Wierć – drugi rym znienacka przyszedł. Nie najlepszy, ciężko o rytm, Aby wiersz dobry wyszedł – I tu też zgubiony…   Pierś – odpływamy w światy Gdzie rym niedokładny, Za to sens skrzydlaty, I układny.   Mieć – czy się rymuje dobrze? Trudno powiedzieć coś… A może, Mieć ją ktoś?   Więc – tu też rym jako-taki. Więc umrzesz kiedyś, Choćbyś był nie wiem kim, Nie wiadomo jaki, Dobrym, złym.   Właśnie czy złem jest o czym mówimy, I rymy doń tworzymy?   Właśnie… To tak jak człowiek zaśnie, Tym wydaje się ona – Nie tak bardzo złożona.   Bo choć męski rym do niej To sukienką kołysze, A ja ją słyszę. A słyszę… Ciszę.   Bo w niej jest cisza, I ona ciszą jest.   Czy jest, Rymuje się ze śmierć?   Czy jest? Czy jej nie ma? A po niej… Piekło, czy błękit nieba. O jej!   Filozofia słów prostych.  
    • bazyl_prost
      rozsądek

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @violetta violetto szatan to rzecz względna
    • Berenika97
      Homo Sapiens

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Christine   Bardzo dziękuję!  Taka to jest historia ludzkości.  Pozdrawiam.  @Charismafilos   Bardzo dziękuję!  "Bojowaniem" - tylko po co?  Nieuleczona trauma po Kainie i Ablu?  Pozdrawiam.  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!  Tak, głowę mają wszyscy, a niektórzy po to, by nią jeść.  To z kabaretu. :)  Pozdrawiam. :) 
    • bazyl_prost
      Dzikus

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      jest  taka bajka o dwóch planetach , na jednej był układ okresowy pierwiastków na drugiej nie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...