Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wolność i inne dziwactwa

Echnaton

Przez Echnaton
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Najgorszym zniewoleniem,
jest wolność:
rzecze pierugg wychylając kolejną.

'Jestem za wolnością!'
- a ja nie...
'Jak to nie, każdy chce być wolny!'
- to nie możliwe,
Wolność zachodzi tylko poprzez
zniewolenie drugiego.

'E tam, trzeba dążyć mimo wszystko
do marzeń i spełniać swoje sny!'
- spełniać sny...zabawne,
Coś czego pragniesz w danej chwili
może stać się twoim nieszczęściem
w następnej.

Tak ze wszystkim jest, przez wolność
słowa...



Cecylia Pierugg

Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





podobno język którym człowiek się posługuje świadczy o nim. Więc wybacz ale po twoich wypowiedziach rysujesz się na gówniarza z liceum nie znającego się kompletnie na sztuce i czytającego tylko wiersze typu "zdejmuj portki, zdejmuj portki". Jeśli masz pisać następnym razem te twoje oklepane (może tylko te znasz, z tego wynika) 3 słowa, to nic nie pisz i idź sobie wypić zakazany ci alkohol, tak żeby cię mamusia nie widziała


pozdrawiam
Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak zwykle nie potrafisz nic sam wymyślić i we wszystkim naśladujesz innych, jak piszesz wiersze to zwykła grafomania i kserowanie byłych prac poetów, jak komentowanie i pisanie postów to kopiujesz dr oyeya, tylko wybacz w jego ustach brzmi to śmiesznie, on może się tak wypowiadać, a w twoich ustach brzmi to żałośnie i chyba nie muszę tłumaczyć dla czego, PANIE P O E T O


pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...