Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jeśli przejdzie głowa przejdzie cała reszta

Lena Achmatowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

adam sosna

adam sosna

Opublikowano
Opublikowano

"umieram z zachwytu
na smutnie niedokończonych ścieżkach
udeptuję trawę godzę ruch stóp z kołysaniem bioder
czasem można być kobietą"

tak przeczytałem:

umieram z zachwytu
na smutnie niedokończonych ścieżkach udeptuję trawę
godzę ruch stóp z kołysaniem bioder
czasem można być kobietą

przepraszam

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

no tak tylko kobiety potrafią tak biodrami....udeptać trawę:))))
chociaz czasem może być i odwrotnie

Kazda kobieta marzy o białej sukni- bezgrzesznej.
wydaje mi się że Plka została sama - stąd na smutnie niedokończonych ścieżkach
ale dlaczego umiera z zachwytu? czy chciała zostać samotna?taki jej wybór?
serdeczności Lenko!

Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

- kursywa jako pierwszy wers nie bardzo mi pasuje. radziłbym ją oddzielić
albo pozbyć się. to oczywiście moje, subiektywne zdanie ;) ;
- w trzecim wersie bardziej odpowiadałoby mi 'przypominając'
- 'na smutnie niedokończonych ścieżkach' --> moim zdaniem 'niedokończonych'
ma już ładunek o zabarwieniu negatywnym, dlatego można się pozbyć 'smutnie';
- nie wiem także czy nie warto byłoby rozbić tego wersu;

generalnie - mnie się podoba. ciekawa pointa :)

pozdrawiam.

Lena Achmatowicz

Lena Achmatowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ona już rozdzielona przez kursywę, cały wiersz wokół tej kursywy.

co do trzeciego wersu, wolę formę czasownikową. co do smutnie, oczywiście masz rację, ale chcialam podkreślić. często stosuję "szczęśliwie niedokończone", a w tym jest smutnie. coś jak djalog z innymi moimi tekstami. czy coś.

dziękuje za wskazówki, przemyślę jeszcze. serdecznie pozdrawiam
lenka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • klaks
      Tino i Michu I

      Przez klaks · Opublikowano

      Wiosną, kiedy przyroda na nowo budzi się do życia, wszystko wydaje się piękniejsze i łatwiejsze. Bywają jednak sytuacje, w których nawet ona, nie potrafi pomóc zranionemu sercu. Tino znieruchomiał. Na świeżym liściu jesionu, oddalony od swojej rodziny, nagle znalazł się sam. Prawie sam… Nad jego małą postacią rozciągał się cień wróbla. – Zamierzasz mnie w końcu zjeść czy porwać? – Zapytała przekornie mrówka. Wróbel zamrugał oczami. Dopiero teraz zauważył przed sobą tę małą istotkę. – Nie lubię mrówek… – odpowiedział smutnym, zgaszonym głosem. Tino odetchnął z ulgą, lecz zaciekawiony, nie uciekał. – Czemu jesteś taki smutny? – zapytał, wpatrując się w piękne, brązowe oczy ptaka. – Moje gniazdo spadło na ziemię. – Dlaczego? – Zbudowałem je na suchej gałązce. Złamała się i wszystko spadło razem z nią. Mrówka spojrzała na porozrzucane wokół wróbelka gałązki. – Jak masz na imię? – Michu. A ty? – Michu? Hihi, pierwszy raz słyszę takie imię… Ja jestem Tino – zachichotała mrówka. – Ja również nie spotkałem jeszcze żadnego Tina – uśmiechnął się lekko ptaszek. – Złamałeś skrzydła, Michu? – Nie, dlaczego pytasz? – Skoro skrzydła są całe, dlaczego stoisz pod tym drzewem? Możesz pozbierać gałązki i odbudować gniazdo… Michu rozłożył skrzydełka, jakby chciał się upewnić, że są sprawne. – Masz rację… tylko że inni tak się ze mnie śmiali...kiedy spadłem z gniazdem. Nie miałem ochoty pokazywać się im na nowo. Wyznał przed Tino i przed samym sobą, lekko skrępowany ptaszek. – Wiesz, czasami nie wszyscy nas rozumieją. Może nie śmiali się złośliwie i nie wszyscy się śmiali. Nie trzeba się tak przejmować, przecież nadal potrafisz latać. Teraz nikogo na tym jesionie nie słychać. Zbieraj gałązki i buduj gniazdo. Jest też dużo innych drzew. Nie trać czasu, praca czeka – czule, lecz stanowczo, wyjaśniła mała mrówka. Wróbelek popatrzył w górę na drzewa. Zdał sobie sprawę, ile czasu stracił, płacząc nad rozbitym gniazdem. A tam na górze, już od dawna, nikogo nie było słychać. Urażona duma i strach, w końcu opuściły jego serce. – Masz rację! – zawołał, trzepocząc radośnie skrzydłami. Energicznie pozbierał gałązki i z pełnym dziobem wzbił się w górę. Tino patrzył za nim rozmarzonym wzrokiem.   cdn..
    • Maksymilian Bron
      To co ważne

      Przez Maksymilian Bron · Opublikowano

      @Mitylene @MityleneDziękuję. Wszystko racja.. @hollow man Dziękuję pięknie.
    • tie-break
      Konstelacja kwiatów

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Nooo....     I nic się bardziej nie liczy. 
    • tie-break
      Gibeon

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ale latem - mrożona latte, z bitą śmietaną, lodami, dobrym syropem smakowym, np. różanym, truskawkowym - też świetnie smakuje.
    • Berenika97
      Jan - dzień trzeci

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew  Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś. Chrzest rzeczywiście jest takim punktem odniesienia - obietnicą, która trwa.  Pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Bardzo mi się podoba ta myśl - że wiersz zaczyna żyć swoim życiem w wyobraźni czytelnika. Twój obraz Jana ze światłem i cieniem jest piękny.  I właśnie to jest fascynujące. Dziękuję za podzielenie się swoją interpretacją. Pozdrawiam serdecznie!  @Charismafilos  Bardzo dziękuję!  Umowa leży - ja czekam na ..wenę! :)  Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...