życie

[pani]

Mała mentalnie zagubiona osoba,
potrzebuje siły jak dzwon w dźwięk bogatej.
Męczarniami zasnuwając swój chory umysł,
kręci znaki zapytania w okół własnej osoby i otaczającego ją świata.
Milionami słów jesteśmy, jesteśmy tylko nimi.
Garstką uczuć i zmysłów.
Tylko ludźmi.
I takie małe COŚ w chwil parę,
zadać potrafi sto ciosów we wrażliwość.
Takie wielkie nic, albo takie małe.
Teorią najwygodniejszą niezauważalnym być.
Dla każdego jeden kąt.
Bez uniesień.
I krętymi ścieżkami się poruszać.
Kochać? Zawzięcie. Modlitwą człowieka marnego miłość.
I najważniejsza umiejętność to ulecieć z wiatrem,
tak by nikt nie zauważył szczęścia.
Bo gdy je zauważy człowiek zostaje pożarty
przez ludzką zazdrość i pogoń za życiem.
Błądząc odszukać można najskrytsze zakątki życia.
I to jedyny sposób, aby poznać je do końca.
Bzdury. Nie poznamy do końca nigdy. T
o wieczna tajemnica, jaką jest również wieczność.
I z czasem przywykniemy do świata,
wtedy gdy trzeba go będzie opuścić.
Wędrówka dobiegnie końca, a wieczność rozwiąze się sama.
Zapomnijmy.

[Pan poeta]

kiepska proza, kiepska proza..., ale zawsze się coś znajdzie...