Krzyk- poprawiona wersja

[Joanna G rabowska]

" Krzyk"

Krzycz! Jeśli inni głusi pozostaną na twe wołanie.
Ja na pewno cię usłyszę.
Krzycz! Niech ból twój na krótką chwilę ciałem się stanie.
A potem... zapadnie w największą ciszę.

Nie kryj twarzy w dłoniach, pozwól łzom popłynąć.
Czuję. że przy tobie być muszę.
Nie pozwolę ci od miecza cierpień zginąć
Uratuję, uratuję twą strapioną duszę.

Wiem, że świat podstępnie zwabił cię do siebie.
Odrzuciłeś mnie wtedy z tysiąc razy.
Na dnie byłeś, gdy ja przyszłam do ciebie.
Usuwając z twej drogi zatracenia głazy.

Żal w tobie teraz na długo pozostanie.
Ufność nie spotka się z każdym gestem.
Usłyszę jednak twe wołanie.
Przyjacielu, byłam tu zawsze...jestem.

[Madonna]

Podoba mi się ! naprawdę ...
cała prawda o oddaniu siebie komuś innemu..ofiarowanie swojego czasu , duszy ....w całości ..ten ktoś nie chce nie słyszy ale Ty przy nim jesteś - racja?

[Joanna G rabowska]

Racja! Dziękuję ci Madonno za tak trafne spostrzeżenie. Nie mogłaś lepiej tego ująć. Pozdrawiam.

[Madonna]

to teraz ja zapraszam do interpretacji moich tekstów ..dodałam ostatnio ich troche ale czy sa dobre to nie wiem czekam na ich ocenę....

[kaja-maja28]

Bardzo ładny wiersz.

Krzycz-niech słyszy cały świat
Ja Ci rękę podam
Z Tobą zawsze powędruję
Po górach i szlakach.
Przy mnie nie braknie Ci niczego.
Nie lękaj się
Precz odrzuć zmartwienia
I trosk niepokoje.
Ja Ci pomogę
Bo każdy człowiek
To mój brat.

Sorry za wstawkę,ale podoba mi się Twój wiersz.
Pozdrawiam milutko

[Joanna G rabowska]

Nie masz za co przepraszać.Twoja wstawka, jak ją nazwałaś znalazła się w odpowiednim miejscu, z odpowiednim przekazem. Dziękuję.

[kaja-maja28]

Jako przyjaciele,to jesteśmy razem:)

[Pan poeta]

grafoman ?

[kaja-maja28]

Poeto a bliżej?
Tzn,nie kumam
wyjaśnij