Wedle siebie

[Pan poeta]

nocne gry na fortepianie, boso, tylko
ziemia obraca się zakręcana opuszkom
zapomnianych palców
nocne kruszenie porcelany z kawą i mlekiem
podłoga z klonowych wiossennych drzew
wsiąka każdą łzę wpadającą przez okno

tylko TY (i ja)

już z brzegu nocy wykrada się słońce
mijam je zadumany wracając do siebie samego
i nic nie pamiętam co zagraliśmy wieczorem

i co zagramy jutro

[Alicja Czekaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tylko ciężko mi było się wczytać. Przepraszam :( Nie dotrwałam do końca. Z pozdrowieniami od A.

[Pan poeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tylko ciężko mi było się wczytać. Przepraszam :( Nie dotrwałam do końca. Z pozdrowieniami od A.
wiem pani aniu, też uważam za słabiznę(: