Dojrzałość

[Makar Bora]

już czas się dopełnia
każda kropla mnie nasyca
nadchodzi nieuniknione

cenne jest każde poświęcenie
dziś wynagrodzę czekanie
obserwowałam zmaganie i ból
byłeś cierpliwy w wysiłku

serce hamowało pragnienie
nie byłam gotowa
nie mogłam dać spełnienia

sierp księżyca rośnie w siłę
nim noc go rozwiesi na niebie
firanki mgieł rozepnie na trawach
pokażę ci drzewo życia

gdzie świerszcze malują ciszę
na bladym nieboskłonie
letni wietrzyk trąca struny lutni
z czary złotej gorącymi ustami
wychylimy nasz toast

barwą rozkwitnie czas dojrzały
marzenia staną się przyszłością
ucieleśni się akt ludzkiej miłości

euforia spełnienia nie zaćmi nadziei
będę liczyć tygodnie
aż się potwierdzi kolejny cykl
początku

bądź ze mną w potrzebie
kochaj nas nadal
ja będę kochać marzenia
i ciebie

[PannaBeata]

Dziwny ten wiersz..Ale bardziej na nie wiem.

[Makar Bora]

Ach ,Panno Beato,
Dziękuję ci i za to.
Dla mnie natomiast,
jest rzecz nader prosta,
gustom czytelników,
ten wiersz nie sprostał.
Niestety,
fakt jest smutny, dla wierszoklety.