Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wakacje na Mazurach czyli wspomnień czar

Joanna_Soroka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Hmmm. To pewnie nie lubisz też fraszek, limeryków i różnych śmiesznych rymowanek dla dorosłych i dla dzieci. Ja uwielbiam. To może podkasana Muza, ale za to ile radości przynosi piszącemu, a i jak Bóg da, także czytającym :)
A jeśli chodzi o rymy, to niedokładne rymy też mi się czasem zdarzają, chociaz wolę te dokładne.

Może Cię jeszcze przekonam kiedyś i coś innego się spodoba.
Do poczytania zatem :)

bona

bona

Opublikowano
Opublikowano

nie jestem złośliwa, na rymy nie zwracam uwagi. pani wiersz, myślę, że byłby dobry ale jako tekst do piosenki. jako "wiersz" nie morze zaistnieć, za słaby. pozdrawiam
:)

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Morski to on nie jest, ino jeziorny :)))))
Rozbawiło mnie to morze (może).
Ale proszę tego nie traktować jak złośliwość :) Komu się błąd czasem nie zdarzy?
Piosenka może być. Bardzo bym była rada, gdyby ktoś muzykę napisał i zaśpiewał.
Dzięki za komentarz
Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Panie Mirosławie a na jakiej podstawie pan mi się uczyć każe? Na podstawie tej rymowanki?
Toć widzę, że nie rozbawiła. Trudno. Tak czasem jest, że nie wszystko bawić musi. A lato też mało zabawne w tym roku.
A jeśli chodzi o naukę, to uczymy się całe życie, a więc wzajemnie.
Dobrych lektur i pogody ducha.

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ale ja umiem jeździć samochodem. Nigdy nie miałam wypadku, co ten fakt potwierdza. Chociaż nieszczęścia chodzą po ludziach i zawsze się trzeba mieć na baczności :)))
Chyba, że chodziło Panu o wyciągnięcie wniosków z owej nieudanej wyprawy.
Na to niestety za późno. Ów kochaś namiotowy został mężem peelki. Miłość wszystko wybaczy. :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      wagon między stacjami

      Przez violetta · Opublikowano

      Dokąd pan jedzie?:)
    • violetta
      Pieniądz

      Przez violetta · Opublikowano

      Trzeba mieć wiedzę, umiejętności, nie tak łatwo zdobyć :)
    • violetta
      Anioły

      Przez violetta · Opublikowano

      @Lenore Grey to takie niemowlaczki:)
    • amo71
      CZAS TERAŹNIEJSZY

      Przez amo71 · Opublikowano

      czas teraźniejszy czas teraźniejszy jest z blachy falistej drutu i pary idącej z kanałów zza ciemnej szyby sklepu w której miasto przymierza twarze   rano wypełza z kontaktów zimnego kranu popiołu w popielniczce   nie przychodzi dumnie nie staje w progu raczej przeciska się przez uszczelki okien pęknięcia farby grdykę rur które całą noc mówiły przez sen   na stole leży chleb ciężki jak argument nóż ma krótki błysk jakby ktoś w metalu zostawił nerw   za ścianą sąsiad przesuwa krzesło mebluje ciszę na nowo   ulica od rana mieli ludzi w zębach przejścia dla pieszych trzyma ich chwilę i wypluwa po drugiej stronie   autobusy są wielkimi rybami połykają mokre kurtki parasole zapach taniego tytoniu resztki snu i płyną z brzuchami pełnymi nieobecnych myśli   czas teraźniejszy ma dłonie spracowane paznokcie czarne oczy od monitorów czoło złożone jak reklamówka po zakupach   siedzi z nami w poczekalniach windach mlecznej lampie nad stołem telefonie który świeci jak tresowana rana   czas teraźniejszy nie mówi żyj mówi patrz   mięsiste światła zwisające z marketu na kałuże gdzie niebo wygląda jak pobity świadek na gołębia co dziobie frytki z godnością starego aktora na kobietę niosącą siatki jak dwa małe prywatne światy na chłopca który kopie puszkę i brzmi przez chwilę echem całej epoki   wszystko tu jest ostre ma krawędzie rysy poświaty i kurz   a jednak czasem coś się rozsuwa w szybie tramwaju łyżce kałuży pod neonem oku psa przywiązanego do słupa   oto staje się widoczne że świat nie składa się z rzeczy tylko uderzeń oddechów pęknięć chwil które nie nadążają za nami   czas teraźniejszy historia bieżącej daty iskra w kablu krew pod skórą miasta pył tańczący w smudze światła jakby to co martwe miało jeszcze ostatni odruch piękna   to my kiedy stoimy zupełnie na chwilę nieruchomo między nagłym hałasem a długim milczeniem słysząc jak dzień ostrzy zęby o nasze kości    
    • Berenika97
      wagon między stacjami

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia. Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej. Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.   Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.   Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji. A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.   Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...