Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Drogą skalistą, drogą kamienną idzie człowiek.
Bosy, spocony w serce raniony... człowiek.
Podąża nieznanym szlakiem, niesie żale
Słońce wypala jego pragnienia, on idzie dalej.
Idzie zbolały, a lekki wietrzyk rozwiewa
jego myśli głodne.



Idzie, wbrew sobie
do końca wiecznego
idzie w poszukiwaniu
życia godnego.

Zmierza ku szczęsciu.
jeśli ono tylko tam jest
jeśli jest...

Opublikowano

kurcze a tak fajnie się zaczęło! a tu dochodzę do końca i pointa licha jak teraźniejszy polski rząd
druga zwrotka jest już gorsza niż pierwsza a ostatnia co powinna być najważniejsza w ogóle znika i nic nie daje
a tak dobrze się zaczęło... :)
ja bym to zmieniła jakoś, ale ja to ja :)


pozdrawiam

Opublikowano

Właśnie tak to mialo być według mojego informatora (wewnetrzny głos). Czyż nie taki jest sens,że nie ma sensu....? Życie własnie takie jest. Szukając sensu (rodzaj szczęścia) niejednokrotnie dochodzimy do wniosku, że go poprostu nie ma. Pozdrawiam:)

Opublikowano

nie chodzi mi już tak strasznie o przekaz, choć pointa powinna być dobra, ale już nawet sama budowa sfory 2 i 3 pozostawia dużo do życzenia, nie zaskakuje niczym itd :)
ale to pani wiersz a to moja opinia i tyle :) hehe "O gustach się nie dyskutuje" tak mówili starożytni


pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...