poszukuje poezji Robinsona Jeffers'a

[de]

czy ktos moze dysponuje jakimis wierszami tegoz autora? albo inne namiary.
z gory dziekuje.

[Bartosz Wojciechowski]

http://departments.oxy.edu/library/geninfo/collections/special/jeffers/Thepoetry.htm

http://www.english.uiuc.edu/maps/poets/g_l/jeffers/onlinepoems.htm

http://www3.baylor.edu/~Jesse_Airaudi/Robinson_Jeffers.htm



To znalazłem po dziesięciu minutach szperania w necie. Proponuję szukać dalej,
z pewnością znajdzie się więcej.
Wiersze tego autora nie były jak dotąd tłumaczone na j. polski, tak mi się wydaje.
Pozdrawiam.

[de]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bo lubie

[de]

Bartoszu, dziekuje!
z tym,ze u mnie z angielskim krucho..))

[de]

ktoś? coś?..

[Ewa_K.]

Nie umarłem, stałem się tylko Nieludzki

Robinson Jeffers Napis na kamieniu nagrobnym


II


od wewnątrz przybywa gleby
miejsca jest jednak więcej
i ząb powietrza lekko drga
nad jej miękką szyją
śmierć powoduje grymasy twarzy
podobne tym gdy wychodził
nie patrząc na nią

od wewnątrz przybywa gleby
i suchy dźwięk unosi się
pod sklepieniem kaplicy
chórzyści zapalają papierosy
w przykościelnym parku
niebo świętuje

tymczasem story w jej pokoju
zasyczały w górze
nieludzko jest odchodzić
w dzień paschy
ze światłem na rękach


___


Robinson Jeffers

GNIJĄCE OWCZE SKÓRY

tłum. Adam Szostkiewicz


A przecież i my stoimy na wyżynie. Ślady potopów
wszelkich światów aż po obecne czasy zostały w tyle za naszą
Krwią i cywilizacją. Nasi inżynierowie nie nauczą się niczego
od inżynierów Rzymu, Egiptu, Chin, i mogliby nauczyć ich więcej
Niż wyobrażali sobie ich mitotwórcy. Nasza nauka,
choć zdezorientowana, osobista i baśniowa, orzeł oślepiony,
Słońcem, nie potrafi zniżyć się na tyle, by śmiać się
z dziwacznej astronomii Babilonu lub z Lukrecjusza
I jego rojeń dziecinnych o początkach albo z lunatycznego łabędzia
Platona. Co się zaś tyczy naszego mistrzostwa w rzemiośle
Wojennym i wojennego sprzętu na morzach, lądzie i w powietrzu...

Że tak chełpliwie?
Bośmy nie dumni, ale nużąco zawstydzeni tym szczytem wszechczasów.
Czyż jest w nas szlachetność zdolna rozpalić wyobraźnię
Przyszłych epok? Będziemy się wydawać rodem tanich
Faustów, wulgarnych magików.
Jakich ludzi możemy im pokazać, prócz wynalazków i akcesoriów?

Nie ludzi, ale populacje, człowieka-masę, nie życie,
Ale rozrywki, nie zdrowie, tylko lekarstwa. I ta woń:
co to za zapach? Gnijące owcze skóry: chrześcijańskie
Ideały, które dla ochrony i ciepła nasi nadzy przodkowie...
lecz oczywiście po dziewiętnastu stuleciach...

O Mort, vieux capitaine, est-il temps, nous levons l'ancre?
Czas już chyba,
Prawie już pora, by zaczęły działać nasze niezrównane wynalazki.
Dokładne, inteligentne działa
Prawie bez naszego udziału mogą wtoczyć się do akcji i obliczyć
sobie trajektorie.
Bystre okręty znają swe cele, ogromne bombowce i myśliwce
podobne meteorom czatują stadami w powietrzu... po co?
Marność. To także marność, też okropne, ale próżne marzenie.
Nasza cywilizacja, choćby zrobiła najgorsze, nie potrafi się zniszczyć
może tylko, ciężko ranna, wlec się wiek za wiekiem.