Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Długie godziny...

Pan poeta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan poeta

Pan poeta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

długie godziny

jak kubek spity ciałem
biały siwizną młodości
i fiołkiem cię chciałem
wypić z miłości

czy pozwolisz napełnić poranek
patosem brzmienia ptaków, i noc
jak ranek, zamknąć w kruszganek
i kochać ciebie, jak lira lica moc

otworzę domki milcznia, otworzę godziny
na ciszę serca naszych, długą i tę
otwieram źrenia , godzinami wielbimy
brzmienia ptaków, jak fiołków ranną mgłę

skracam wieczność, schwytanym zegarkiem
by jaśmin słowa przybliżył naturę
by znów wstając jaśniejącym rankiem
w łożu kruszganka pieścić twą figurę...

Anna Siedem

Anna Siedem

Opublikowano
Opublikowano

coś tutaj jakiś talent kiełkuje, ale jeszcze dużo pracy przed Tobą. Jakoś bardziej
podobał mi się ten wiersz...kościół - życie - jakoś tak końcówka wyglądała, lepiej
ją pamiętam niż tytuł. A tak zajrzałam, bo napisałam wiersz o podobnym tytule
- na długie godziny - a umieszczę jeszcze nie wiem kiedy. Jak będzie to zerknij,
zapraszam do działu dla P. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      BYŁ POETA

      Przez LessLove · Opublikowano

      @andrew Wreszcie natchnienia ma pod dostatkiem, chodzi zdumiony z otwartymi ustami i żywi się światłem Pana.
    • Moondog
      Stany umysłu

      Przez Moondog · Opublikowano

      Byłem poetą nie wybitnym nie miernym Byłem menelem z dziurami w kieszeniach Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy Jaźnią i bogiem własnego piekła   Nie byłem częścią żadnej z subkultur A teraz milcząc uczę się słuchać Czarni panowie mi grożą paluszkiem  Jak można wieżyć ale nie ufać   Nie jestem dorosły choć już nie młody Gonią mnie długi i mnożą problemy W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy W koronach drzewa wzrastają himiery   Przebodźcowane zewsząd synapsy Palą zalążki wszelkich impresii Ostatkiem siły trzymam się w garści Wierszem co płynie przez brudne żyły    
    • andrew
      BYŁ POETA

      Przez andrew · Opublikowano

      @LessLove ... poeta odszedł  do Światłości  tam teraz gości  pełen radości    nowe myśli  w słowa ubiera  już mu nic  nie doskwiera ... Pozdrawiam serdecznie miłego dnia 
    • Grahamoza
      Ścieżki

      Przez Grahamoza · Opublikowano

      Ścieżki   dwie linie w dali złączone dwie inne na pół przekreślone w czasie wzajemnie pokryte trądem dotyka jedna drugą parchatą przestrzenią obszyte rozchodzą się  w dzwięki różne w strony swoje a my na tym dróg rozstaju my dwoje …nie na długo     GRAHAMOZA  
    • LessLove
      BYŁ POETA

      Przez LessLove · Opublikowano

      BYŁ POETA   Był raz poeta, który zliczył gwiazdy Obmierzył skrzętnie własną miarą ducha Media doniosły - z relacji sąsiadów Że szukał skarbów - genius loci śladów Na osiedlowym niewielkim śmietniku W teczkach i pudłach znajdował bez liku Cuda wynosił z tej banalnej pleśni Lecz nie zostawił o sobie ni pieśni A ledwo truchło - w komunalnym grobie   Mówią, że kochał w cudzych myślach grzebać Że się lubował kochać w starych wzorach Które znajdował w cudzych pamiętnikach W pudłach i teczkach pośród starych kwitów Rachunków bez sumienia i plikach bez kliku On je usynawiał, zabierał do domu Nikomu nie wydał - po kraniec tchnienia Skąd czerpał piękno swojego natchnienia  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...