Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poeta to ten który nie wie
czym jest poezja dla zasady
tłumacz każdemu myśli przebieg
jeśli są szybkie te obrazy

film nakręcony to stop klatka
tam widać ciało także duszę
poliestrowa chwil zagadka
i tasiemcowy koncept wzruszeń

podmiot aktorem jest lirycznym
jemu na słowach nie zależy
pocisk wystrzeli w tempie szybkim
ale odległość autor mierzy

jeśli niecelne masz już oko
jak ja w znoszonych okularach
zdejmij z pamięci lat prostokąt
bo ramka zdjęcia jest zbyt mała.

Opublikowano

Na pożegnanie, choć dopiero początek?

Nie wiem sam. Z pewnością mogę nie wrócić, bo nie wiem, co dni mi przyniosą najbliższe.
Na forum pewno zasłynąłem (przynajmniej na Bez limitu) jako grafoman, który innych poucza. Taki mój los i wada największa - mędrzec z ballady "Romantyczność" albo poeta z wyobraźnią kierownika Peweksu. Niestety. Dziwny i aż za dziwny - oto ja.

Wiersz miał być humorystyczny. Jaki wyszedł? Sam nie wiem.

Pewno tu patos, tam nie tak itd.

O to chodzi - o celne uwagi, normalne dowody serdeczności (zazwyczaj).


Proszę zatem o komentarze pod wierszem.

Przeczytam chociażby jako: "gość";-)


Pozdrawiam i wszystkim dziękuję za wszystko - K.A.M.


PS Mam nadzieję, że wrócę, ale nie jestem pewien;-) Lepiej nie? :=)

Opublikowano

ależ pan skromny, wiersz naprawdę godny pożegnania, siła jego liryczności, i zbieg okoliczności z odjazdem autora, tworzy atmosferę kurtuazyjnej rymowanki pożegnania, wiersz górą poezji):gratulacje panie A.M))):

Opublikowano

Krzysztofie
jak sam napisałeś:

"poeta to ten który nie wie
czym jest poezja dla zasady"

Poezja to Twoja dusza, Twoje uczucia, a nie tylko zasady, które czasami można
między bajki włożyć. A Kawa i tak mi się podoba i może kiedyś razem ją wypijemy?
Wracaj mi tu szybko z nowymi pomysłami, bo zanudzę się na tym forum bez Ciebie
Pozdrawiam, a tej Kawy to nie podaruję, to co najlepsze dla mnie to wziął i usunął,
a mówią, że to kobieta zmienną jest...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Chodziło mi o powiedzenie "dla zasady", a nie o stosunek między poezją, a jakąkolwiek zasadą. Z twą hipotezą się zgadzam, choć nikt nigdy nie wie nic na pewno, ale ja czuję;-)
Czucie i wiara silniej mówi do mnie
Niż mędrca szkiełko i oko.


Jak wiersz - wady posiada straszne?


Pozdrawiam niemal z samochodu - K.A.M.

PS Za pięć minut nie ma...
Opublikowano

To Pan też taki płaczliwy? Chyba przeniosę się do tego działu, bo
tam gdzie jestem to mówią, że łzy, serca, anioły, sny itp. to słowa
kiczu i grafomanii, nawet popłakać spokojnie nie dadzą :))))))))))))))
Pozdrawiam wszystkich fanów Melera

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...