Piątki i soboty o szóstej

[ewan_mcteagle]

Mówiąc do siebie na skraju łóżka
jak skończony
- kot albo telewizor -
w obcym domu. Wołałbym słyszeć
twój śmiech niż wyraźniej składać myśli
bez uzasadnienia. Powietrze świszcze
między uszami. Poranny katar
cieknie z prawego nozdrza
- ale to nie ma znaczenia -
jakbym zaciął się papierem.
Odwracam wzrok
by rozprostować kości.

[Anna Siedem]

Witaj Ewan
Ten wiersz przypomina mi kawałek prozy wyjętej z jakiegoś opowiadania,
aż chciałoby się przeczytać dalej. Bo wydaje się, że brakuje końca
(i początku też) tej mini-opowieści, ale może taki był zamysł autora?
Proszę o wyjaśnienia. Pozdrawiam

[ewan_mcteagle]

Miałem zamiar to wpleść we fragment prozy poetyckiej, ale uznałem, iż nie mógłbym się wtedy tak plastycznie zabawić. A niedomknięcia są celowe.

Dzięki za komentarz,

Pozdrawiam.

[a._mrozinski]

Czasem pozorny brak zakończenia jest najlepszym zakończeniem. Można czytając nie zauważyć najważniejszej rzeczy. Lubię tak. Tutaj 'odwracasz wzrok'. I mam wrażenie, że to, co najważniejsze jest niewidoczne. Cały wiersz to 'odrwacanie wzroku'.

Jestem na tak.