„Krajobraz”

[Madonna]

płachta nieba bawełnianego z
ciężkimi chmurami z waty
opada, pokrywa skorupą cały czas pod ziemią
papierowe drzewa szeleszczą prowizorycznie
domki z kartek myśli określone stoją, opierając się o cienie

na łące z bibuły by sami zostać ze sobą- ciało i dusza- my sami
ubieramy oczy z mgły by lepiej widzieć
sztukę jaką ciało obmywamy

[Cecylia Pierugg]

treść piękna, tylko wiele do życzenia pozostawia wizualizacja graficzna wiersza, układ wersów był zrobiła bardziej wolny.

pozdrawiam :)

[Madonna]

To na gg prześlij mi jak byś to chciała widzieć...

[Poszlaka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Znowu bardzo ładnie oddana obserwacja - taki, wydawałoby się zwyczajny obrazek oddany w niezwykły sposób. Czy można mu zatem cokolwiek zarzucić? Tak! Nadmiarowość emocjonalną, niedostępną dla śmiertelników. To jak wykrzykiwać co rusz patrząc w mikroskop: o! widzę pantofelka! gdy ten z boku może tylko w to wierzyć, albo nie.
W takim razie - trzeba skupić się wyłącznie na konkretach. Powiedzmy tak:


chmury
drzewa
domy

na bibule łąki
ciało


=-=