Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Humor z komentarzy

Oscar Dziki

Przez Oscar Dziki
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Proponuję plebiscyt na najzabawniejszy lapsus językowy wyjęty z cudzego posta. Przyjmuję wszelkiej maści nonsensy, głupotki, niezręczności językowe itd..

Z mojej strony proponuje kandydaturę Bartosza Wojciechowskiego:

Dalej: skrzynia
jest otwarta, bo pancerz został przeorany

oto link: http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=62250#dol

Nic mnie tak nie uszczęśliwi, jeśli znajdzie się jakiś mój nonsensik pod tym postem.

Pozdrawiam wszystkich.

Dorma

Dorma

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja już od dłuższego czasu notuję najlepsze teksty Oyeya.. Ale wklejać nie będę.. Wiecie.. nie wiem co z prawami autorskimi
Bartosz Wojciechowski

Bartosz Wojciechowski

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oyey jest niepowtarzalny, to fakt:) Ale wiesz Dormo, to nie to samo - Oscarowi chodziło
o wpadki samych autorów postów. Ja mam jeszcze kilka własnych na myśli, ale nie będę
wklejał - w końcu to konkurs, trzeba dać szansę innym.

Oscar, na zwycięstwo nie rób sobie większych nadziei.
Ale poszukam:)
Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja już od dłuższego czasu notuję najlepsze teksty Oyeya.. Ale wklejać nie będę.. Wiecie.. nie wiem co z prawami autorskimi

Jeśli dobrze zacytujesz, to prawa autorskie nie będą nadwyrężone. Zaznzacz czyje to i skąd i zaznacz koniecznie, czy jest wyrwane z kontekstu, a będzie ok.
Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oyey jest niepowtarzalny, to fakt:) Ale wiesz Dormo, to nie to samo - Oscarowi chodziło
o wpadki samych autorów postów. Ja mam jeszcze kilka własnych na myśli, ale nie będę
wklejał - w końcu to konkurs, trzeba dać szansę innym.

Oscar, na zwycięstwo nie rób sobie większych nadziei.
Ale poszukam:)

Nie no, nie można swoich - to byłoby za łatwe:)
Bartosz Wojciechowski

Bartosz Wojciechowski

Opublikowano
Opublikowano

Ja przedstawiam kandydaturę Oscara Dzikiego,
jak się okazało nie trzeba było daleko szukać:

wśród traw, trzciny generalnie chodzić można, ale nie w przypadku tej trawy, gdyż ona
jest niska, gdyż to ugór. Przecież mówimy o konkretnej polskiej, niskiej trawie polnej

Link ten sam co w przypadku kandydatury Bartosza Wojciechowskiego:)


No offense Oscar, twoje zdrowie:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...