Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gdy gorycz poczuły moje usta,
lub napełniły się moje płuca,
wtem czara smutku stała się pusta
i tak ukojenie się rozbudza.

Widzę wtedy obraz roziskrzony,
w nim ja kochana lub -niewidzialna.
Szary na lepszy kolor zmieniony
i znikła rzeczywistość fatalna.

Rozbudzone zmysły i instynkty
czerpią przyjemność powolną chwilą.
Chwila zatrzymać się nie chce nigdy,
a bez niej mnie wszystkie myśli bolą.

Iskry zgasły i wir się zatrzymał.
A przecież to wcale się nie śniło!
Dziś smutek będzie szczęście rozmywał
bo całe piękno na świecie zgniło.

Opublikowano

kilka rymów fatlanych, przedewszystkim dwie sotatnie swresy, i trzecia satrofa, ale ogólnie niezły, choć rymy muszą być jeszcze poparte środkami, przenośniami rozmaitymi i tematem, u ciebie to średni pozima...
ppp

Opublikowano

Ja popieram próby pisania. I piszę, bardziej dla wiadomości Mądrych, że każdy zacząć musi. To forum umożliwia mu umieszczanie pierwszych prób i niestosowne jest dlatego poniżanie za chęci.
Pozdrawiam i życzę rozwijania pasji. Proszę jednocześnie o komentarz do moich wierszy.
PS Rymy buduj zmysłowo, one są jak muzyka słów. Z czasem nabierzesz do niej słuchu.
PS 2 Oczywiście krytyka musi być, ale jej język winien być wywarzony, a nie bufoniasty.
Chore są łańcuszki: mnie opier**** to ja następnego...

Opublikowano

ja dziękuję za krytykę, bo jest dla mnie budująca.
w swoim życiu napisałam tylko kilka wierszy, mało też wierszy przeczytałam,
a jeszcze mniej zrozumiałam. talentu nie mam, wiec to co pisze nie może
być doskonałe. ale mam nadzieje że kiedyś uda mi się stworzyć coś ładnego :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bardzo delikatnie wplotłaś poezję za pomocą zaledwie  kilku słów. Tak. To na pewno ta mgła znad fordów :) Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • @Migrena To jest znakomity, gęsty od metafor tekst, który bierze na warsztat jedno z najbardziej wstydliwych doświadczeń i zamienia je w epicką, surrealistyczną podróż w głąb "piekła". Niezwykle operujesz kontrastem. Z jednej strony czytam o naturalistycznych konkretach a z drugiej język kultury i religii. I ta świetna groteska - polip porównywany do dzieł Caravaggia i skarbu Tutanchamona. Można w ten sposób dystansować się od fizycznego bólu i wstydu. Rozbawił mnie lekarz - artysta , który jest przerażający dla pacjenta. Ale atmosfera jest jak z horroru zmieszanego z absurdem. No po prostu świetny. Uśmiałam się. Już wiem, komu go przeczytam. :))))   Ps. A wiesz, co powiedział polip? No cóż, czekałem, aż ktoś to wreszcie powie. „Caravaggio by się popłakał”. Wiedziałem, że ta cała skromność i ukrywanie się w kącie śluzówki kiedyś się opłaci. Kto by pomyślał, że te czerwone ściany i fatalne oświetlenie staną się moją prywatną Galerią Uffizi?    
    • Odpowiedz mi o szczerości, po tamtej stronie lustra. Powiedz mi o tym wszystkim, czego pragnę — nie słyszeć.   Rozsuń zasłonę odbić, gdzie milczenie pulsuje jak serce, a każdy cień mojej myśli zdradza więcej, niż ośmielam się przyznać.   Odsłoń to, co drzemie w połyskach szkła, w załamaniach światła pamiętającego błędy, i w linii ust, którą zbyt często uciszam, gdy pytania wracają jak niechciane echo.   Powiedz mi o prawdach, które śnią się jeszcze przed słowami, o lękach wierniejszych niż obietnice, o pragnieniach drgających — mimo woli.   I odpowiedz bez litości, choć słuchanie boli jak zimowy oddech: co zostaje ze mnie, gdy spadną maski, a jedynym świadkiem jest szkło, którego nie da się oszukać.
    • @Rafael Marius Dziękuję bardzo.  Pozostaję z pozdrowieniem. 
    • Czujemy gdzieś tam, w środku nas, ten biały, oślepiający blask.   To euforia, która ogarnia nas jak ciernie oplatające się wokół gałęzi.   Ten ogień, który rozpala nasze spojrzenie, ta tęsknota.   Oh, euforio, euforio, ogarnij moje ciało sobą, chcę, abyś mnie pochłonęła, abyś rozpełniła moją twarz promieniem.   Czuję ją, gdy patrzę na obłędne widoki natury: na niebo rozgwieżdżone gwiazdami, na fale, na wschodzące słońce, które rozgrzewa naszą twarz. Doczekać się pocałunku od księżyca, który muśnie moją twarz swoją szaro-błękitną aurą.   Na wiatr, który śpiewa nam pieśni, na deszcz, który rozmywa nasze łzy boleści, na śnieg, który pruszy tak mocno, tworząc białe ścieżki prowadzące do raju.   Gdy widzę sarny biegnące po polanie, ich łagodność, lisy szubrujące w pszenicy, ptaki w baletowym locie po niebie, stado wilków, które dba o siebie —   każde małe stworzenie nadaje charakter jej matce, naturze.   To jest moja euforia.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...