Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bez tytułu 12

Katarzyna Bielińska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Orston

Orston

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj, zadziałało z siłą wodospadu i bez namac(z)ania.
:))) Dowciapny jesteś:))) Podoba mi się Twoje poczucie humoru:) Jak mam to rozumieć? Podoba się bez zastrzeżeń???:)))

Powiedzmy tak - zastrzeżeń nie będę się doszukiwał, bo to słońce w Twych rudych włosach, mokra bluzka zadziałały tak, że gdzie indziej powędrowała moja uwaga :). Podoba się. A tak, na marginesie, to myślałem, że Ty brunetka… ;)
Pozdrawiam :)
Katarzyna Bielińska

Katarzyna Bielińska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


:))) Dowciapny jesteś:))) Podoba mi się Twoje poczucie humoru:) Jak mam to rozumieć? Podoba się bez zastrzeżeń???:)))

Powiedzmy tak - zastrzeżeń nie będę się doszukiwał, bo to słońce w Twych rudych włosach, mokra bluzka zadziałały tak, że gdzie indziej powędrowała moja uwaga :). Podoba się. A tak, na marginesie, to myślałem, że Ty brunetka… ;)
Pozdrawiam :)

Hm...:) Już bałam się, że pomyślałeś, że blondynka, co w Twoich ustach mogłoby "zabrzmieć" dość ironicznie:))) Orstonie nie jestem ani rudzielcem, ani brunetką:) Może to zabrzmi dość zabawnie, ale jestem ciemną blondynką:)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      jak dobrze że jestem poetką

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @iwonaroma Przyjazny... Zapraszam !
    • iwonaroma
      jak dobrze że jestem poetką

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      bo nie muszę być robotnicą  ani naukowcem męczyć się rękoma  i mózgiem    składam sobie słowa co przelatują mi przed czołem  w sposób swobodny   a efekt? no cóż... nie zawsze zadowalający ;)   lecz co szkodzi bawić się  słowami 
    • iwonaroma
      empatia ma swoje granice

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Nata_Kruk :) fakt, urodzie czasem trudno się oprzeć, ale jednak trzeba ... Dzięki. Jeszcze zimowo, ale już niedługo więcej ciepełka :)
    • KOBIETA
      Pulsowanie…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @violetta   dlaczego nas obrażasz Violetta ;))) ?  co tak Tobie przeszkadza ? Hmmm …    
    • Migrena
      Blizna

      Przez Migrena · Opublikowano

      Nie wiem, czy to życie, czy tylko sen śniący się samemu sobie przeze mnie jak przez organ pozbawiony nerwów. Nie jestem już śniącym. Jestem miejscem, w którym sen zapomniał wyjść na jaw. Może nigdy się nie obudziłem. Może przebudzenie też było snem, tylko o większej jasności, jak sterylna sala operacyjna w cudzym, wyczyszczonym wspomnieniu. Chodzę po dniach jak po miękkiej tkance, która ugina się, lecz nigdy nie pęka  jakby świat panicznie bał się mnie zranić, bo rana zmusiłaby go przyznać, że istnieję. A przecież jestem tylko światłem, które zbyt długo stało w jednym punkcie i wypaliło dziurę w nicości. To, co widzę, to nie rzeczywistość, lecz strup na tamtym świetle, którym byłem. Ludzie mówią do mnie, a ich głosy są jak dane wysyłane na serwer, który dawno przestał przyjmować hasła. Słowa wpadają do środka, nie znajdują adresata i osiadają we mnie jak kurz w opuszczonym szpitalu: jest prąd, jest aparatura, ale nie ma już żadnego pacjenta. Dotykam świata i on odpowiada dotykiem, jak dwaj nieznajomi w ciemności, którzy ściskają sobie dłonie tylko po to, żeby sprawdzić, czy obaj jeszcze nie umarli. Czas płynie, lecz jest rzeką bez wody. To tylko koryto, które pamięta nurt i codziennie udaje, że go czuje. Jestem opóźnieniem sygnału. Informacją o życiu, która dociera na miejsce wtedy, gdy miejsce przestało istnieć. Wszyscy widzą blask i mówią: „oto on”. A ja wiem, że źródło dawno zapadło się w siebie i tylko bezwładność prawdy podtrzymuje mój kształt. Nie jestem ani snem, ani jawą. Jestem błędem w kodzie źródłowym dnia. Resztą po dzieleniu bytu przez sens. Resztą, której byt nie potrafi zaokrąglić do żadnej pełnej osoby. Świat mnie nie koryguje, bo musiałby przyznać, że jego równanie od początku było domknięte na siłę. Oddala się coś i wiem, że to ja odchodzę ode mnie. Najgorzej jest wieczorem. Czuję wtedy, że moje „ja” leży gdzieś indziej, podłączone do aparatury, której nie widzę. A to, czym mówię i czym kocham, jest tylko znieczuleniem, które dostało pozwolenie na ruch. Boję się przebudzenia. Bo jeśli się obudzę, okaże się, że całe moje życie było tylko sekundą między dwoma uderzeniami serca, z których drugiego nie było w planach. Więc trwam. Półprzytomny. Półprawdziwy. Jak błąd, który stał się częścią systemu, bo jego usunięcie wymagałoby napisania świata od nowa.            

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...