Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kocham ciebie, innej nie mam...

mej jednynej

pierwsza godzina.


nalałem do pół - kokosowego kieliszka
litr niebieskiego rumu -
w smaku twych łez

przepaliłem skórę -
skórzana, antyprzemakalna.
czeka - początku i końca.

ustwiałem godziny szczytu
wedle twojego zegarka -
z kolorowych wnętrz...

rozpaliłem ognisko -
wskoczyło na połysk wody...
jak dwie struny, po twym języku.

złapałem pelikana, podrywał -
od wnętrza, pół - srebrny grób...

ty mówisz, tak, pocałuj wschód
ja powiem:
tak pocałuję zachód
jak magnes przyciągający:
dwa półkóla życia...

druga godzina.

złapałem horyzont nadziei
otarty jak kra lodu -
lśni, jak pazurek biegnący po twym policzku.

z anomali - o trzynastej kropło
wypiłem całe niebo.

namaszczyłem twe udo olejkiem do -
defibliracji duszy
tak pachniało:
..., ..., ...,

uszykowałem namiot
przyjdą uczucia?
ten namiot pomieść -
koniec i początek.

trzecia godzina.

istniejemy tutaj
pośród gwiazd, styków ciał
by przeżyć:
lęk przed samym sobą.

patrzymy tutaj
w wielkość twoją.
by mnie, starca
wypaliła w Dawida.

rolkowana biel słońca -
żagluje nam przed ustyma
mówi tu i teraz:
mów kochana, tu i teraz...

i mówisz że:
czuły był ten sen
którego -
za czarta klętego nie było...

jesteśmy tutaj
żeby na dolegliwośći
wynależć inkantacyjne leki -
mów więc...


czwarta godzina.

spijasz: łża za łzą -
jakby chcieć znów nalać w siebie -
koniec i początek...

patrzysz na tą skórę
wicher do ciepła:
ukazuje ci twierdzę i suszy łzy

ten pelikan w różowej klatce... -
klniesz mnie!za okrucieństwo!
jak burze niebo za susze... -
ja je wypiłem!

twoja skóra połyskuje, jak piasek
ten olej chyba wypromienił:
magię, abecdło wdzięków...

choć tutaj sterczy -
kwadratowa wyrwa w ziemi
widzę w niej milion twarzy
wskakujemy tam? pytam zdrów
ty powiesz, mogiłą?
o nie!

słońce się wypaliło... -

lecz:

Koniec jest początkiem...

Opublikowano

ok, dr,oyey z głowy..uhh
ale się pan odwdziećzył świeżo z tych moich krytycznych komentarzy
i prosze tego wiersza już nie komentować, ok?
i smak łez, co w tym złego, piękna przenośni, do kieliszka dolaac łzy w pewnym smaku...wytłumaczyć proszę prymusie?(nie geniuszu)
proszę nie używac wulgaryzmów,i nie prawić mi kazań, pana nie slucham, ok?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pana zdanie co do mojej obecności gdziekolwiek naprawdę mnie nie interesuje.

to jakżeś pan ocenił, won,won,won , porszę, proszę, proszę - won!
won z mojego podwórza, poczwaro ciemnośći -
niepozd
Opublikowano

Po pierwsze stanowczo za długi ten wiersz, pod koniec się już nudzi. Czytelnik chce skończyc przy drugiej godzinie
Po drugie: określenia typu:

w smaku twych łez
dwa półkóla życia... - co to w ogóle znaczy
złapałem horyzont nadziei
ukazuje ci twierdzę i suszy łzy
ten olej chyba wypromienił:
magię, abecdło wdzięków...

- sa kiczowate, tandetne i grafomańskie. Niech Pan ich unika

Po trzecie: nie wszystko jest do kitu. Zwrotka:

ustwiałem godziny szczytu
wedle twojego zegarka -
z kolorowych wnętrz

-moim zdaniem całkiem niezła

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to jakżeś pan ocenił, won,won,won , porszę, proszę, proszę - won!
won z mojego podwórza, poczwaro ciemnośći -
niepozd

wie pan, może ja pana jeszcze trochę poprowokuję i albo pan się nauczy kultury i zasad dyskusji w tym serwisie, albo wyleci pan stąd i to nie dlatego że ja tak chcę. Proponuję przeczytać regulamin. Streszczę go panu w skrócie: oceniamy wiersz, a nie autora. A więc dla przykładu panu napiszę: ten wiersz jest kupą. albo: ten wiersz jest gnidą. Oczywiście jak pan tylko napisze ową kupę bez poparcia argumentami, nikt panu nie uwierzy.


ty popatrz lepiej na swoje komentarze..., wobec wszystkich, już dawno powinienem zwrócić się do moderatora...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




rzeczywiśćie, coś mi ten wiersz niewyszedł, wogóle niespójny, nielogicznie powiązane zwrotki,
banał, no cuż, trzeba poczekać tydzień na wielkie odrodzenie...
pozd i dziękuje za komentarze...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




rzeczywiśćie, coś mi ten wiersz niewyszedł, wogóle niespójny, nielogicznie powiązane zwrotki,
banał, no cuż, trzeba poczekać tydzień na wielkie odrodzenie...
pozd i dziękuje za komentarze...

Chociaż się Pan przyznac umie, a to już coś... Powodzenia przy następnym wierszu
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




rzeczywiśćie, coś mi ten wiersz niewyszedł, wogóle niespójny, nielogicznie powiązane zwrotki,
banał, no cuż, trzeba poczekać tydzień na wielkie odrodzenie...
pozd i dziękuje za komentarze...

Chociaż się Pan przyznac umie, a to już coś... Powodzenia przy następnym wierszu


dziękuję,

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA Nie jesteś dla mnie drobnostką.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @FaLcorN   nie masz serca!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      i nie udawaj, że dostrzegasz w ciemnym lesie …drobnostki
    • @Natuskaa Niebywałe. Wiersz zaczyna się od pasztetu, a kończy na kwietnym ogrodzie. A może i nie...? :D   Gdyby jednak słowo "pasztet" odczytać jako brzydotę, a ogród z kwiatami uznać za określenie piękna, to podmiotka znajduje się pomiędzy - lub w ogóle poza nimi, gdzieś obok.    Wiersz brzmi częściowo dysocjacyjnie, jakby peel był w stanie odrętwienia wywołanego zmęczeniem, zagubieniem, rozczarowaniem otaczającą rzeczywistością. Widzę tu opis momentu przeciążenia, kiedy człowiek niby ma co robić, ale w sumie sam nie wie co i trwa bezczynnie, trochę zabłąkany, a trochę zawieszony. I zastanawia się, dlaczego w ogóle utknął w tym stanie, w tym miejscu - z pasztetem - skoro mógłby przebywać w ogrodzie pełnym kwiatów. Na końcu wybrzmiewa nuta cichej rezygnacji. Nie z ogrodu. Z samego siebie.    Utwór opisuje to wszystko w sposób niebezpośredni. Nie ma tu słowa o zmęczeniu, rozczarowaniu, smutku. Może to nawet błąd interpretacyjny z mojej strony. Jednak w wierszu Autor zapisał proces myślowy, który subtelnie sugeruje nam warstwy emocjonalne podmiotu. To jak scenografia bazująca na zaledwie kilku rekwizytach - i jedna scena jednego aktora, który w akompaniamencie tykania zegara potrafi pokazać widzom wszystko, co było do pokazania. 
    • Zasnąłem w moim leśnym domu w kominku dopala się ogień  rozświetlając cały pokój.    Co noc przyjaciele przychodzą  jest ich cała wataha  przywódca przed drzwiami zasiada.   Zaprzyjaźniłem się z nimi   usiadłem po środku stada  małe wilki po mnie łażą.    Głos sowy przeplatany z wyciem  wilków nie pozwala zapomnieć  że są i zaznaczają swoją obecność.    Co noc gdy cisza trwa  stary zegar czas wybija nieustannie i bardzo brutalnie.   Czas ciągle płynie pośród  starych zegarów starych ścian  i obrazów które zawsze tutaj były.   Odizolowałem się od świata  pośród drzew pośród ścian  jestem u siebie i jest mi dobrze.    Nie zapraszam Cię do siebie  moi przyjaciele Cię nie chcą  bo nie ufają nikomu.   Ufamy tylko sobie  każdego dnia i w nocy ptaki dla mnie śpiewają pieśni. 
    • to ty idealna bielą twój styl nienaganny   a zapach mięty przywołał motyle na chwilę nie na chwilę
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...