Kryształy

[piotrbierzynski]

trach! rozbiłem się na kryształy
każdy innym dżwiękiem się szkli
w mych słowach jestem mały
lecz w zamyśle wciąż Ty

ostatnim odruchem woli
zbieram porozbijane cząstki
w kieszeń pakuję je
z nadzieją że zmieszczą się

po zmroku w samotności
ostrożnie sprawdzę kształt
cierpliwie dzień po dniu
układać będę świat

aż przyjdzie ten dzień
gdy pracy przyjdzie kres
ze strachem stanę znów
trach! rozbiłem się


[sub]Tekst był edytowany przez piotrbierzynski dnia 13-04-2004 15:22.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez piotrbierzynski dnia 13-04-2004 15:23.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez piotrbierzynski dnia 13-04-2004 15:24.[/sub]

[Roman Bezet]

Ciekawy pomysł (w skrócie teoria dezintegracji pozytywnej prof. Dąbrowskiego) - sporo w tym intuicji. Może za dużo wysiłku włożone w organizację formalną (strofy, rymy) - nie do końca udane (np. "je" - "się"). Może rozluźnić zapis wiersza, odejść od sformułowań "aż przyjdzie ten dzień / gdy pracy przyjdzie kres" - i opowiedzieć normalnie tę historię końca miłości i początku nowego życia? Pzdr.