****

[Piotr Sanocki]

Ileż bym policzył, tobie mój płomyku
wszystko jedna wielka gwiazda!
i w tobie
na rozkaz rozpalona przed biurkiem
Z innej ciemności
powstał żywy
proroczy palec
wskazujący w niebo

Płomyku nieszczęsny, czemu drżysz jeszcze?
już mroki przegoniłem
a ty z upartą zaciekłością
obijasz się
o niewidzialne ściany z powietrza
Tak jakby ich nie było!

Nie bój się ...
Dzisiaj nikt cię nie zgasi
zasnę, a ty czuwaj
nade mną

Dobranoc ...

[Seweryn Muszkowski]

Piotrze:))

Wspaniały obrazek nakreśliłeś w 1 strofie. Szalenie podoba mi się.

Co do płomyka... ech, też chcę. Mógłbyś się podzielić?
(to "nikt Cię nie zgasi" jest świetne)

seweryn

[natalia]

pierwsza część faktycznie przyjemna, ale w drugiej obijanie się o ściany jakby ich nie było jest dla mnie niezrozumiałe... chyba jakby były jakieś ściany z powietrza, to wtedy można się o nie obijać?
ślicznie kończysz zapewnieniem, że będziesz czuwać, bardzo ładnie :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Piotr Sanocki]

Dziękuję Sewerynie za komentarz. Mogę Ci użyczyć mojego płomyczka, tylko musisz dbać o niego, bo on wbrew pozorom jest bardzo czuły :)

Natalio, dziękuję i Tobie za komentarz :) Jeśli chodzi o obijanie się o ściany, to sens i logika jest w tej strofie:
"obijasz się
o niewidzialne ściany z powietrza
Tak jakby ich nie było!" - przecież to logiczne :) Trzeba powoli i uważnie przeczytać :)
A zakończenie powstało z myślą moim nieprzemyślanym gaszeniem (przecież) najpiękniejszej z gwiazd i to na dodatek gwiazdy na wyciągnięcie ręki :)

Pozdrawiam serdecznie