Człowiek kamieniem się staje....

[Waldemar Wójcik]

Są ludzie kamienie
O sercu tak twardym
Nie czując że czują
Lub tylko tak mówiąc
Lecz na nich
Mech czasem wyrośnie,
Są ludzie strumienie
Co szybko przez życie
Przechodzą niezmiennie
Lecz znajdą się ryby
Co lubią ich pośpiech.
Są ludzie jak kwiaty
Co raz tylko kwitną
Lecz swoim zapachem
Dać pragną
Swój zapach i miłość
Gdy życie ich młode
Ogrodnik zakończy.
Są ludzie jak ludzie
Co mylą się często
Na ścieżce swej krętej
Potykać się będą
O kamień zbyt ostry
I wtedy swe stopy
W strumieniu zamoczą
Na łące zasną
Wśród maków i chabrów
Uśmiechną się ciepło
I pójdą przed siebie
Nie wiedząc
Czy kamień spotkają
Czy słońce.

[piotrbierzynski]

napiszę tylko tyle,że mi się podoba i forma i treść-pozdrawiam -piotr

[Witold_Adam_Rosołowski]

Waldemarze - sugerowałbym jakiś podział na mniejsze cząstki - na okruchy głazu - troszk z czytaniem na bakier - ale to tylko prośba - jak ta o kamień na drodze

sedeczne pozdrówko W_A_R

[Agnieszka_Przypadek]

Bardzo mie się podoba.
Pozdrawiam

[Agnieszka_Przypadek]

Bardzo mi się podoba.
Pozdrawiam

[Gość Joanna Skor]

Podobają mi się porównania, pozdrawiam