Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

co usłyszałem w krzyku żurawi
że rozdarł serca kamienną lawę
mew omszałe ożywił kościska
już nie pamiętam
pamiętać nie mogę

co usłyszałem gdy pragnąłem jeszcze
poznać proporcje między światłem a cieniem
w głosach co z nieba gromem spadają
w najmniejszych ludzi
o największych sercach

co usłyszałem na progu szaleństwa
gdy snu realne ciepło
szarpią psy niespełnionych światów
za dużo dni w roku
za mało snu nocą

co usłyszałem w ust drżącym szepcie
niemych od lat
od słów tak wielu
niemych od bólu
kto zadał pytanie i czemu

co usłyszałem nad ścierwem człowieka
czy to ludzie śpiewali
czy chóry anielskie
zabrakło grobu
wieczny odpoczynek racz dać nam Panie

Opublikowano

Robercie
"poznać proporcje między światłem a cieniem" - czy poznałeś?
Wiersz podoba mi się, ale "ścierwo człowieka" jakoś mi się nie widzi.
Tematyka bardzo poruszająca jak dla mnie, zatrzymuje myśli
Dziękuję

Opublikowano

Pewnie zaraz pojawią się głosy że język stary, inwersje itp.
Ale ja powiem, że nie mam nic przeciwko.
Dwie rzeczy na nie:

"już nie pamiętam
pamiętać nie mogę"
W zasadzie powtórzony wers o tym samym.

"w ust drżącym szepcie"
To całkiem. Może bez ust było by lepiej.

Ale ogólnie ok.

Pozdrawiam

Opublikowano

Piotrze spodziewałem się głosów
no cóż raz na językach a raz cię przemilczą ;))
dziękuję za opinie i propozycje zmian
choć zmian nie uczynię
"już nie pamiętam
pamiętać nie mogę
W zasadzie powtórzony wers o tym samym.”
moim zdaniem nie masz racji
a bez ust jak to tak :)
pięknie dziękuję za ok.

Kmiel

Opublikowano

Anno dziękuję za regularne wizyty
doceniam i bardzo mnie to raduje
kiedy tylko mogę zaglądam do Ciebie
nie w rewanżu a dlatego że lubię

słonecznie pozdrawiam
i życzę by jasność zawsze była z Tobą

Kmiel

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...