Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gdy wschodzi słońce na horyzońcie,
przenika chmury,aby nas zobaczyć
i powiedzieć nam 'Dzień dobry'.
Ogarnia nas wtedy ciepło
i promienny nastrój...
Gdy zachodzi,znika światło...
Jego miejsce zajmują ponure cienie,
panuje ciemność,chłód
i samotność za dniem...

Jak kropla wody daje kwiatu siłę,
by podniósł się z omdlenia,
tak odrobina miłości
może uleczyć drugiego człowieka,
aby mógł odzyskać
utraconą odwagę życia...

Bo

bo bez miłości człowiek jest niczym,
jest nic niewart-jest wielkim zerem...
Serce jego staje się kamieniem...
Bez miłości jest się żywym trupem-
umarłą istotą...
Jak dziecko,
które nie doznało miłosci-zamarza...
Tak młody ptak,
wyrzucony z gniazda-umiera...

Opublikowano

Boże myslałam ze nie doczytam. Nie mozesz wymyślić własnych określeń wyrażających to już tak bujnie przez innych opisywane uczucie? Przecież to nie jest żadne dzieło tylko zwykły mix wierszy zebranych i określeń od wiek wieków oklepanych. Szukaj nowego sposobu na przekazywanie swych myśli uczyć i czego tam jeszcze chcesz, bo to brzmi jak utworek z podstawówki.

POZDRAWIAM

pieruggoss

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myśl jak chcesz!...
Historia się powtarza-którz jej bieg powstrzyma?
Chociaż jesteś wśród ludzi -samotność ogarnia Cię?...
Może zaradzisz jakoś nędzy tej?By miłość zagościła
w swrcu Twym i innych...
Pozdrawiam milutko
Opublikowano

No masz racje, historia się powtarza. Ale czas płynie dalej, więc warto z czegoś starego zrobić coś nowego i raczej tego należy szukać, bo po co powtarzać coś co już zostało wyrażone, przecież można otworzyć starsze dzieła i tam to znaleźć. :)

POZDRAWIAM

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Po co starsze,jak są nowe!.
I tu się sama gubisz!
'Po co otwierac srare,jak są nowe'.
Każdy pisze to co myśli.,
ale każdy inaczej to oddaje.
Kiedyś opisałam Niebo.nie wiem czy czytałaś?
Każdy patrzy na tą samą rzecz,czy na osobę,
i każy tą rzecz,czy osobę opisze inaczej.
Jak są podobne osoby do siebie w świecie,
tak mogą być podobne wiersze,
ale każdy to widzi inaczej...

Pozdrawiam milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Bardzo dziękuję!   Dziękuję za tak piękny komentarz.  "Zostań"  jako akt oporu - to dokładnie to, co chciałam powiedzieć, tylko Ty ująłeś to precyzyjniej niż ja.   Nazwałeś to trafniej niż ja - fałszywą gramatykę mroku, która każe czytać margines jako całą stronę wyroku.   Ale to nie rozpacz pisze puentę, to nie ona ma ostatnie słowo - "zostań" jest czasownikiem oporu, odmianą, która trwa od nowa.   Dziękuję  i serdecznie pozdrawiam. :) 
    • @Berenika97 Bereniko, ten fragment o rozpaczy, która nie jest autorem, a jedynie zbyt szerokim marginesem, zatrzymał mnie najmocniej. Dla mnie taka rozpacz to wręcz chodzenie nie po marginesie, tylko po parapecie – bo to jedyne miejsce poza oknem, ale tak szalenie ryzykowne... To nie jest miejsce, na którym można się bezpiecznie zatrzymać. Twój wiersz ma w sobie potężną, ocalającą siłę, a puenta o pęknięciu skorupy niesie bezcenne światło. Wybitne, głębokie pisanie. Wielkie brawa!  
    • Kto ?   Kto pisze tak pięknie, lekkim piórem,  ciekawie, z pazurem, tak pewnie   Kto ? tworzy namiętnie, pisząc i zaskakując  nowym wierszem  jego formą i rymem  nie wychodzi przed szereg dyskretnie   Kto ? pisze tak, jakby miał  zasoby natchnienia,  niewyczerpalne nie do wypalenia   nie do podrobienia  nie do zatopienia    1.08.2026 r. NatusieK97
    • @andrew   Bardzo dziękuję!  Piękna odpowiedź! Czuję w Twoich słowach tę samą walkę i to samo uparte "mimo to wierzę". Serdecznie pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!  A nieraz   tory prowadzą przez ciemność, zanim znajdą peron.    Masz rację - to nie senny lot, to twarde szyny, ciężki trud, czasem pociąg staje w pół, nim dojedzie tam, gdzie ma być cud.   Dziękuję, że nie boisz się nazwać ciemność po imieniu - bo tylko prawda o tym dnie da światło w tym  cierpieniu.   Serdecznie pozdrawiam. :)    @Posem   Bardzo dziękuję! Dziękuję Ci za te słowa - to bardzo mnie poruszyło. To zdanie o marginesie było dla mnie ważne, gdy je pisałam, więc cieszę się, że tak samo zadziałało u Ciebie. A to, co piszesz o czytaniu po raz kolejny - że nadzieja przestała rzucać się w oczy, bo po prostu w niej byłeś - to chyba najpiękniejsze, co może usłyszeć autor.    Serdecznie pozdrawiam. :)    
    • @Maksymilian Bron Ktoś tu chyba ogłądał niedawno Odyseje Nolana :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...