Wehikuł

[Agnieszka Szymanowska]

Leżąc samotnie wśród wspomnień,
atakują mnie myśli bolące,
czy napewno twarz, którą widzę,
jest tą dla której poświeciłam całe życie.

Spoglądając na minione lata,
zza aksamitnej, czarnej kotary,
myśląc o Tobie bez przerwy,
pragnę ten czas bez powrotu odmienić.

Tak mijają mi dni w gorączce szału,
która prowadzi do utraty miłości,
pragnę skonstruować "wehikuł czasu",
by resztki rozsądku uratować.