Tragedia w mlecznym barze

[Aleksander Bartnikowski]

W gwarze i tłoku zbitym, bez wyrazu
Wyróżnia się nadmiar jedną parę.
Najgładszy mają obrus i najmniej zakazów
Najczystszą obok kotarę.

I dziwne twarze mieli, połączone bólem
Tak różnym i wielkim, aż łzy napływały
Pomyślałem, że szczelniej płaszczem się otulę
Twarze ku sobie się kłaniały.

I świeczka nawet zgasła, jakby pojmując
Powagę zastanej sytuacji.
Ich obrus najlepiej ból ten ujmując
Plamił się według narracji.

Aż w końcu wychodzi i jedno i drugie
Lecz każde w swoją stronę
Milczenie widocznie okazało się za długie
Zdejmując mowie koronę.

Ja płaczę tylko nad ujrzaną odmową.
Siedząc przy brudnej kotarze
Los mnie tu przywiał i zupełnie przypadkowo
Oglądałem tragedię w mlecznym barze.

[Aleksander Bartnikowski]

Dziekuję bardzo, droga pani Dario

[Gość]

Po przeczytaniu tego wiersza mam wrażenie, jakbym przeczytała ogromny tom powieści. Wszytko sobie wyobraziłam i poczułam jakbym też siedziała w tym barze mlecznym. Mnóstwo treści w kilku wersach- brawo.

[A. Bartnikowski]

A bary mleczne już umierają. Dziękuję za komentarz pani Justyno.