Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.

    ×

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      nie umiemy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz   Przepiękny!    A do tego bardzo poruszający i niezwykle życiowy wiersz. Ujmuje mnie to, jak trafnie opisana jest w nim  codzienność długoletnich relacji, w których miłość często "chowa się we wnętrzu". Klamra kompozycyjna - przejście od gorzkiego "Nie umiemy..." w pierwszej strofie, do pełnego nadziei "Już umiemy..." na końcu -  sprawia, że utwór niesie wspaniały, budujący przekaz. Metafora miłości jako rośliny, którą trzeba podlewać ciepłym słowem jest śliczna.  Świetnie i bardzo przyjemnie się czyta. :)  Pozdrawiam. :)
    • WarszawiAnka
      EWO, SUS!

      Przez WarszawiAnka · Opublikowano

      ELI - ANKA: TUTAJ ONE WUJA MYŁY. BANKOMAT? A TU LAWA. WALUTA? TAM OKNA BYŁY, MAJU, WENO, JA TU, TAK! NA ILE?
    • andrew
      Nie jestem sam

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      jedno pytanie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   „Bravissimo! Bardzo urokliwy wiersz! Świetne wplecenie muzycznej terminologii (pianissimo, delicato) i włoskich wtrąceń. Nadaje to całości niezwykłej lekkości i wdzięku. Z jednej strony zachwyt ("przecudny głos"), a z drugiej zgrzyt niedopasowania ("tonacja wielce nietrafiona"). To zgrabna metafora sytuacji, gdy coś z pozoru pięknego nie do końca z nami rezonuje. Bardzo podoba mi się ta subtelność i nieśmiałość w proszeniu o "odmianę".   Czytam Twój wiersz  jak piękną, poetycką etiudę. :)))   
    • WarszawiAnka
      To krótko duma dama.

      Przez WarszawiAnka · Opublikowano

      @_M_arianna_ ; @hehehehe: Dziękuję.     MAT! ŻALE...HANZA JE. DAMA MADEJA ZNA. HEL AŻ TAM?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...