W impulsie zaćmienia umysłu

[Lilianna Szymochnik]

Krzakiem cienia skryty czekał zdobyczy
łowca,bez broni jego ciało igrało z żądz
wnętrze ducha mąciło mu umysł z ćmy
głos szeptał do ucha zrób to!-W tą noc.

Z nagła!Gwałtownie!I niespodziewanie!
spadł jak jastrząb,na gołębicę w te loty
w szpony porwał gniazdem w bór głuchy
rzucił zdobyczą!-W runo mchu w jagody.

Był w jakimś transie bezmyślnej hipnozy
groźny mars twarzy uwidaczniał ruchami
ofiara się broniła wyrywała z przemocy
ślepy wszystkiemu chwycił silnymi rękami.

Kiedy wreszcie zerwał z niej sukienkę
w strzępy potargał w kawałki do szmat
błyskawice z piorunami zmysłami zaigrały
opętany amok w prądy powaliły w gwałt.

Stłumił krzyk rozpaczy uderzywszy twarzy
wdarł się przebił łzę skrytą kwiatem z łona
z ostrza ból zadał niewinności z krwi głębiny
w sadyzmie przemocy zdobyczy raniąc z ciała.

Dużo jest takich hańbiących aktem przemocy
w różnych miejscach w szkole,nawet w pracy,
skrywane zakątkiem w myśli urazem z bojaźni
z powodów osobistych krzywd dla tejże ofiary.