Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poeta oraz czytelnik mają równe prawa
a i obowiązki nie inne albo równoważne
mają doznawać wspólnego przeżycia
oraz współdziałania dla dobra poezji

oni to rozstrzygają wspólne sprawy
a w braku porozumienia każdy z nich
może się zwrócić do siebie nawzajem
albo wykazać powinowactwo do prozy

oboje zobowiązani są wegług swoich sił
oraz możliwości wysłuchania przez kogoś
bez nadmiernego uszczerbku na zdrowiu
w części lub całości według ich zamysłu

w przypadku zaś kiedy ów co napisał
nie odnajduje owego co ma przeczytać
niech nie ustaje w mysleniu oraz pisaniu
bo ów co ma czytać sam się odnajdzie

Opublikowano

poeta oraz czytelnik mają równe prawa
a i obowiązki nie inne albo równoważne
mają doznawać wspólnego przeżycia-- mają!!!
oraz współdziałania dla dobra poezji

czekam na dwójkę...he he wreszcie ktoś określił PRAWA i OBOwiązki!

serdecznosci,ES

Opublikowano

więc (nie zaczynaj od "więc" - siadaj - dwa!!!)
eeee...
bohater romantyczny... (od rzeczy - niedostatecznie)

a metafora to sprawka czytelnika (gdzież on?)

:):):)

PS w przypadkach nieregulowanych w kodeksie decydujący głos ma zespół twórców "Cudo"
z siedzibą przy ulicy Wiejskiej in Warsaw

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @APM Antoni Słonimski , Alarm
    • @tetu Piękny wiersz o odbudowywaniu relacji. Zima, chłód uczuć, zamrożenie komunikacji - to już przeszłość.  Myślę, że czasowo osadzony jest w trakcie ważnej, oczyszczającej rozmowy. A później obrazowanie przechodzi w kierunku radosnej nadziei, planów, naprawiania, emocjonalnego odrodzenia. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Ten fragment jest dla mnie najbardziej intensywny, poruszający.  Świt również symbolizuje początek i harmonię.   Opisujesz wspaniałe chwile przebaczenia, zrozumienia, pojednania. Rzeczywistość emocjonalna, w jakiej ulokowałaś peelkę oraz adresata, to przestrzeń niezwykłych wzruszeń, bliskości, czułości, gdy wszystko jest nowe, gdy czuje się wdzięczność i spokój. Opadają zasłony, ból znika, powraca ufność i ciepło, po hibernacji i wycofaniu.   Gratuluję wiersza.
    • @FaLcorN o czym ta dysputa się zastanawiam                       nudzi mi się i bym pogadał
    • Senne wody lanie    Zalała mnie fala snów Ucieczki, pocałunki, schody Jesteś tu ze mną znów Wpadam do mętnej wody   Biegnę bez tchu i opamiętania Spadam ze skał do morza Twoją twarz mgła przesłania Przede mną czarne przestworza   Pot ścieka po rozgrzanem czole Słońce majaczy na wschodzie Czuję się jak oko w zimnym rosole,  Co Miłość rysuję palcem na wodzie.
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Masz rację. Ta część opowiada o końcowej fazie upadku Halikarnasu. Obrońcy podpalają miasto, aby pod osłoną ognia się ewakuować na perskie statki (nie zważając na los mieszkańców miasta). Zostaje nieliczna załoga w umocnionych punktach: forcie na wyspie przy wejściu do portu i w przywołanej twierdzy Salmakida, o której będzie odrębny wątek.    Salmakida będzie stawiała opór jeszcze przez prawie rok oblężona przez wydzielone macedońskie siły. Niestety w dostępnych mi źródłach nie znalazłem więcej informacji, co do przebiegu jej oblężenia i losu załogi. Więc wszystko co będzie o niej publikowane, to moja radosna twórczość :)   Taki mały hołd dla dzielnych ludzi :)    Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...