Jeden krok do upadku

[Ezechiel]

Pada deszcz, kap, kap
A ty, klęczysz na tym polu
Wśród ciał, krople deszczu
Złowieszczo grają na twej zbroi
Jest potwornie zimno, drżysz
Włosy, zmierzwione, mokre,
Plątają się na twej twarzy
Przynajmniej w deszczu
Nie widać kryształowych łez
I jeszcze ta cisza, tak głośna
Że rani, zadaje ból, zabija
Niech się skończy, niech zniknie
Twój miecz, ociekający krwią
Rzuciłeś przed siebie
A w dłoniach dierżysz teraz
tylko drewniany krzyż
Wbij go tu, właśnie tu, na tym
polu chwały, gdzie polegli
twoi towarzysze, twoi towarzysze
właśnie oni, wołają do ciebie
z zaświatów, obudź się
Rusz przed siebie, niech spełni
się słowo, wypełnij przeznaczenie
stocz ostatnią walkę, tę jedną
któą jest twoje nędzne życie...

Ezechiel

[Maria Anonym]

Witam Ezechiel! bardzo mi sie podoba twoj wiersz,daje duzo do myslenia
czyta sie jak scenariusz i latwo wyobrazic sobie scene ktora opisujesz, na koncu zgubiles literke "r"- tylko przypominam (;
pozdr, M+A

[Dorma]

Ten utworz z kolei przypomina mi "piesn o Rolandzie"..Moze to nawiazanie..A moze ostatnio same niedorzeczne skojarzenia mi sie nasuwaja

[natalia]

hmmm przypoina mi mrocznym tematem twórczość pewnego autora, który kiedyś tu publikował...
troszkę rwany ten tekst, niektóre powtórzenia myślę zbędne, dwie literówki, ogólnie rozbiłabym na parę strof, bo tak wygląda ciężko i ciężko się czyta. wiersz emocjonalnie mocno pesymistyczny z początku, potem dobry, podnoszący na duchu fragment

"Rusz przed siebie, niech spełni
się słowo, wypełnij przeznaczenie"

i czemuś to zepsuł słowem "NĘDZNE życie"? osobiście jestem bardzo na "nie" jeśli chodzi o tego typu sprawy, przecież każde życie jest coś warte! i z pewnością nie ma nędznych żywotów, przynajmniej nie można tego oceniać dopóki się nie zakończyło czyjeś życie...ale kto zmarłym będzie wypominał, że mieli nędzne życie?

aha i jeszcze nie wszędzie jestem przekonana do wersyfkacji, czasem uciełabym lub przedłużyła, ale to raczej kwestia gustu.

Serdecznie pozdrawiam i czekam na kolejne wiersze
Natalia