Życie.

[AnnaMariaM]

miałam złudzenie jakby twarz i ciało
górną ścieżką ku niebu wędrowało
a patrząc w jego stronę rozproszyło się
zamazane
odrzucone
zakazane by spojrzeć
cóż to za znak
wyparcia się
rzeczy dziwne się ostatnio dzieją
i brak obiektywnej osoby tej trzeciej
która na to oczyma prawdy dorosłej spojrzy
chęć pomocy niesienia we mnie jest
lecz cóż po tym
gdy ja nie mam pojęcia jak
ponoć gdy sie bardzo chce to sie ma
a ja bardzo chcę
robię co mogę
lecz czasem kwestia błędu przesłania dobra mą stronę
czasem zniewala egoizm
obawa przed urojeniem
to jak jakiś nałóg
wracasz gdy strach przerasta
z głupia myślą ze pomoże
a szkodzi
i to bardzo
do stopnia utraty
zguby
gdzie ja jestem w tym wszystkim
gdzie moje prawdziwe zdanie na każdy temat
gdzie moja wypowiedz
co robi tutaj ten schemat
pisałam kiedyś
"człowiek ma serce
człowiek ma duszę
więc dlaczego ranią mnie CI wszyscy którzy tak mówią?
chcę serce z kamienia lecz nie mam..."
chyba właśnie je dopiero odstawiłam na półkę
bo sama tak postępowałam
tak bardzo raniłam
tyle ran w sercu Twym
tyle łez duszy wylanych
cierpień
zwątpień
niesamowicie zaślepiona byłam
byłam...
może zbyt wcześnie na te słowa
może zbyt wcześnie by coś oceniać
zrozumieć rozumem
ale czy pochłonie to życie codzienne
byłoby znakomicie
moc pomoc Tobie
moc oglądać Twój uśmiech na co dzien
chce oglądać to na zdjęciach
na ich twarzach
i w lustrzanym odbiciu
bym mogła uwierzyć w to sama
bym mogła dobiegać sie dobrego
ubiegać o Twoje
ich
i moje
dać więcej szczęścia niż kiedykolwiek zdarzyło mi się być w posiadaniu
tak jak teraz pisząc bez końca
bo nie mam ochoty kończyć
tak pragnę byś co dzień wstawał ze smutkiem jedynym ze ten dzień sie skończy
ze trzeba będzie stracić kilka godzin na sen
i nie widzieć Cię
jednak ja wtedy uspokoję Cię
bo noc u Twego boku
to rozkosz śnięcia realnego
to miłość w cieple Twego ciała
w ramionach
dłoniach Twych zapominać o wszystkim zechcę nocą
i nie żałować niczego
bo wszystkim jest nauka
nauka życia wewnętrznego.
a co teraz.