Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mów do mnie

kaja-maja28
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kaja-maja28

kaja-maja28

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Mów do mnie cicho,jak wiatr..
Mów do mnie o tym co śpiewa ptak..
Mów do mnie o miłości..
Ogrzej mnie sobą,jak słońce..

Lubię,kiedy mówisz do mnie;
Tak cicho,ciszej..
Lubię,kiedy patrzysz w moje oczy;
Tak bardzo,bardziej..
Lubię,kiedy mnie tulisz;
Tak mocno,mocniej..
Przy Tobie czuję się
Szczęśliwa.
Mów do mnie..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Spirala obierki

      Przez obywatel · Opublikowano

      Tekst, który zapiera dech w piersiach, nie czytałem bardzo dawno, o ile wogóle, tak lekko ujętego ciężaru odejścia. Dziękuję.
    • Waldemar_Talar_Talar
      to nie cud

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  z drobnych rzeczy gestu o poranku uśmiechu mimo łez czyjejś obecności przy której cisza już nie boli - to jest fajny budulec szczęścia - wiersz mi się podoba -                                                                                                                   Pzdr.
    • Gra-Budzi-ka
      Białogłowa

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @DuillaCzy to ta sama białogłowa, którą po Głogowie lunatyk nosił w łóżku na głowie?
    • Waldemar_Talar_Talar
      Ciemno coraz ciemniej

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - do ciemności albo nadziei - ciekawy wiersz -                                                                                               Pzdr.
    • P.Mgieł
      Spirala obierki

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      Wieczorem mieszkanie zawsze kurczyło się od chłodu. Najpierw znikał przedpokój, potem ciemniała kuchnia, aż zostawał tylko pokój z lampą stojącą krzywo jak zmęczony człowiek. Matka zasypiała w fotelu z rękami opuszczonymi bezradnie ku podłodze, a ojciec siedział przy stole i obierał jabłko tak długo, jakby od długości tej spirali zależało przetrwanie zimy. Za oknem gołębie chodziły po dachu ciężko i uroczyście. Były podobne do starych kobiet wracających z targu — pełne jakiejś niepotrzebnej godności. Czasem któryś zatrzymywał się przy rynnie i patrzył w ciemność z taką uwagą, jakby spodziewał się, że noc odpowie. Pamiętam krzesło stojące pod ścianą. Nikt na nim nie siadał. Ojciec mówił, że jest chwiejne, ale mnie wydawało się raczej obrażone. Miało jedną krótszą nogę i przy każdym dotknięciu wydawało cichy stuk — nie protest, raczej przypomnienie, że rzeczy także mają swoje zmęczenie. W tamtym domu nic nie znikało naprawdę. Kurz zbierał oddechy. Filiżanki przechowywały kształt ust. Nawet cisza była wielokrotnego użytku — przechodziła z pokoju do pokoju jak stara krewna, której nikt już nie pyta o imię. Najdłużej pamięta się jednak chwile najmniejsze. Nie śmierci, nie odejścia, nie wielkie słowa. Tylko to, że pewnego listopadowego wieczoru ojciec odsunął talerz, spojrzał na swoje dłonie i powiedział cicho: — Z człowieka zostają głównie drobiazgi. A potem zgasił światło, jakby chciał oszczędzić ciemności dalszego czekania.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...