po drugiej stronie nieba

[mrufka zet]

tu się kończy most.
nie mogę iść już na wprost.
ginę w kroplach bezradności
wtulam się w przestrzeń nicości

po co stworzyłeś to serce Boże
skoro kochać szczęśliwie na ziemi nie może

ociężale na policzku od wieków wytyczone
uśmiechem zacierają się łez szlaki nieskończone

[Margaret Floral]

Nie moge dopatrzeć się tu jakiegoś większego sensu. Ot, po prostu wierszyk z rymami. I to jakby rymami wymuszonymi. Widzę, iż miał być to utwór bez znaków interpunkcyjny - to powiedz mi, po co zamieszczone są te dwie kropi w dwóch pierwszych wersach? JAk miał być to specjalny zabieg stylistyczny, to nie wyszedł i to stanowczo.
"ginę w kroplach bezradności
wtulam się w przestrzeń nicości

po co stworzyłeś to serce Boże
skoro kochać szczęśliwie na ziemi nie może"
Ten fragment znowóż wydaje mi się aż nazbyt banalny. I do tego nie mmogę znaleźć tu jakiejś widocznej i mocnej puenty - koniec jest taki, jakbyś nie umiał/umaiała już nic wymyślić i po prostu zostało w takiej formie. A mocna puenta w wierszy musi być. A jak nie mocna, to przynajmniej coś wnosząca.
Nie podoba mi, stanowczo nie.