Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wesołych Świąt

Joanna_Soroka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Michale,
Dziękuję Ci za tę odrobinę refleksji przy moim wierszu.
Pozdrawiam świątecznie i bardzo, bardzo serdecznie :)

Bona Jimmy
Wszystkiego dobrego, świątecznych smakołyków
i samych mocnych wierszy.
A symbolikę (czy jej brak) zobaczy kto chce zobaczyć.

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Twój wiersz Sokratesie wpisuje się niestety w smutną szarą rzeczywistość.
Mój wygląda przy nim jak marzenia o świętach, a to przecież tylko inna strona tej rzeczywistości.
Chyba nie wierzysz w to, że są na świecie tylko ludzie nieszczęśliwi, źli i zaniedbujący rodzinę, i że wszystkich święta nudzą. :))
Radio, telewizja, gazety tak nas przyzwyczaiły opisywaniem tej złej strony życia i różnych anomalii życiowych, że zwykłe życie wygląda nieciekawie.
Ludzie nadal się jednak kochają, rodzą się dzieci, a zwykły Kowalski robi co może aby zapewnić byt rodzinie.
Ja mam dobre wspomnienia związane ze świętami i staram się aby moje dzieci też takie miały. Myślę, że wiele osób ma takie właśnie podejście do świąt i nie traktuje ich jak dziwaczny wymysł z zamierzchłych czasów, który przysparza tylko kłopotów.
Pozdrawiam serdecznie i życzę Świąt Wesołych i Rodzinnych, a jeśli nawet są smutne czy samotne, to pogody ducha i optymizmu.

Joanna_Soroka

Joanna_Soroka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Problem aby przestali grzeszyć, a raczej krzywdzić innych.
Czasem taki moment zatrzymania, chocby z powodu świąt, pozwala się otrząsnąć. To się chyba nazywa nawrócenie :)
Żartuję. Przesada w żadną stronę nie jest dobra :) A życie i tak się toczy dalej, do następnych świąt np. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo słusznie!  Też tak uważam. :)  @iwonaroma @Leszek Piotr Laskowski      Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam! :)
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 3 (ostatnia)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Nika usłyszała odsuwanie krzeseł. Tata wychodził. Szybko otarła łzę, która spłynęła jej po policzku. Nie chciała, żeby widział, że płacze. Nie mogła dać satysfakcji tym kobietom.      Drzwi otworzyły się szeroko. Tata wyszedł pierwszy - jego twarz ściągnięta gniewem i troską. Gdy zobaczył Nikę, spojrzenie złagodniało. Zrozumiał od razu, że słyszała wszystko.       Tuż za nim na progu stanęła pani Halina. Zatrzymała się, poprawiając okulary - zadowolona z siebie, pewna, że właśnie ustawiła do pionu ambitnego rodzica i jego krnąbrne dziecko.       Nika wstała. Spojrzała prosto w oczy psycholożki - w te zimne, oceniające oczy znad szkieł. Jej gniew i poczucie niesprawiedliwości oraz cała jej dziecięca mądrość skumulowały się w jednej myśli, która wyszła z ust głośno i wyraźnie, z absolutnym przekonaniem. - Ale pani jest niemądra!       To nie był krzyk histerii. To było stwierdzenie faktu. Tak jakby powiedziała: niebo jest niebieskie.       Pani Halina zamarła. Jej twarz pokryły czerwone plamy. Otworzyła usta, lecz przez chwilę nie mogła wydobyć głosu. W poradni, gdzie dzieci zazwyczaj kuliły się ze strachu, nikt nigdy nie odważył się na taką bezczelność.      - No widzi pan! - wykrzyknęła w końcu, zwracając się do ojca histerycznym, drżącym głosem. - No widzi pan! A nie mówiłam? Totalny brak szacunku, brak hamulców, zerowa dojrzałość emocjonalna! Ona absolutnie nie nadaje się do szkoły!       Tata Niki zatrzymał się. Spojrzał na rozedrganą, czerwoną z gniewu psycholożkę, która przed chwilą prawiła mu kazania o panowaniu nad emocjami. Potem spojrzał w dół - na swoją sześcioletnią córkę. Nika stała wyprostowana i spokojna, z dumnie uniesioną głową, trzymając swoją książkę. Uśmiechnął się - szeroko i szczerze. Objął dziecko ramieniem.      - Wie pani co? - powiedział do psycholożki, patrząc jej prosto w twarz. - Tym razem… tym razem w stu procentach zgadzam się z moją córką.        Pani Halina zaniemówiła po raz drugi. Tata i Nika odwrócili się i ruszyli długim, niebieskim korytarzem w stronę wyjścia. Ich kroki dudniły miarowo na linoleum, zostawiając za sobą zaduch gabinetu i system, który ich nie rozumiał.        Gdy pchnęli ciężkie drzwi i wyszli na zewnątrz, uderzyło w nich świeże, wrześniowe powietrze i słońce. Nika czuła, jak serce rośnie, jak wypełnia się gigantyczną, rozsadzającą piersi radością. Nie obchodziła jej negatywna opinia. Nie obchodził jej rygor szkolny. Najważniejsze było to, że tata stanął po jej stronie. Że ją zrozumiał. Że uznał jej rację.   W tym momencie, trzymając baśnie pod pachą i dłoń taty w swojej dłoni, Nika była najszczęśliwszą osobą na całym świecie.
    • Berenika97
      NIE SŁUCHAM

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Bo to był polski szlachcic Choć los go chłoszcze i srogo kąsa, On dumnie pod nosem podkręca wąsa. Woli swe guzy i siniaków mrowie, Niż by miał „proszę” ułożyć w swej głowie.
    • Berenika97
      Sójki

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Takie klimaty lubię. :) Sójki są piękne , uwielbiam im się przyglądać.  Muszą mieć gniazdo niedaleko, bo często widzę je na gałęziach drzew w ogrodzie.    Muszę sprawdzić, co to jest haibun. :))) 
    • Proszalny
      aioli

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Czy calowanie nadal boli? Płótno bez makijażu - dobre.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...