Metamorfoza

[dag mag]

Dzien jak nowy budzi sie,mysle sobie to juz czas,

by cos zmienic,by cos zrobic,zanim zgubi sie cos w nas.

Patrze z bliska na moj swiat,krzycze wolam,dziwny strach.

Nikt nie slyszy,nikt nie widzi,co za krak!

Pospiech,tumult gubie sie,gdzie ja jestem?Po co zyje?

Krzycze glosno echo bije!Pustka!Pustka!

Co za pech,glucho-niemy swiat nasz jest!

Dzien jak nowy budzi sie,mysle sobie jestem sama,

patrze w okno,widze mur,roztargnionych twarzy tlum.

Brak juz slonca w naszych sercach,po ulicach huczy wiatr,

to muzyka jest diabelska,co kolysze caly swiat.

Spojrz na czlowieka obok,wyrwij go z tych krat,

zasluguje na uwage i ty rowniez jak caly ten swiat.

Zycie jest warte wysilku i dobrych rad

wiec kochaj,rozum i wspieraj ten dach!

Dzien jak nowy budzi sie-bukiet smiechu juz za drzwiami

Badz poslancem doskonalym,otworz serce tym stwardnialym

Jesli nie wiesz gdzie zaczynac,zacznij dzis od siebie skromnie.

Dzien jak nowy budzi sie,mysle sobie to juz czas

by obudzic ducha w nas,by zmartwychwstal stary czas

Jesli juz znalazles siebie,szukaj innych martwych serc

One juz czekaja,one cie wzywaja,one sa wsrod nas!

[Wilkołak]

bardzo ładny wiersz chociaż w niektórych miejscach czegoś mi brakowało żeby zachować stały rytm... ale sam mam z tym często problem :P temat też mi się podoba... :)